Dende a súa creación, Artes no Camiño foi un Festival de encontro das distintas artes que tivo como pilares principais a interpretación, a educación e a creación. Levados por este espírito, o proxecto do Encontro no 2007 preséntase dun xeito ambicioso, ampliando os seus horizontes de acción e mantendo os criterios sobre os que se creou.
Tres son os obxectivos básicos de Artes no Camiño para esta edición: artístico, educativo e social.
Pedrafita do CebreiroCamiño Primitivo
Triacastela
Samos
Sarria
Paradela
Portomarín
Monterroso
FonsagradaCamiño Norte
Lugo
Foz
Lourenzá
Mondoñedo
Vilalba
O Entorno |
O concello de Pedrafita do Cebreiro ten, dentro da súa historia e rico patrimonio, dúas singulares características: o asentamento do prerrománico poboado do Cebreiro, e ser fronteira entre Galicia e Castela. Tan natural e forzado é o paso que na súa propia capital e a uns mil metros de altitude coinciden as estradas da Nacional 6 e da Autovía A-6.
Ademais de outra serie de monumentos que se espallan por este municipio, destaca o asentamento do Cebreiro, conxunto monumental a nivel nacional. Trátase dun pequeno poboado situado a unha altitude de 1.300 metros, no que se poden visitar as típicas pallozas, réplica das que habitaron os pobos do prerrománico. Tamén existe nesta poboación en cuxa fundación tiveron moito que ver os monxes de Cluni, o santuario de Santa María a Real.
Tamén singulariza o poboado o feito ou a lenda do milagre da conversión da Hostia en carne e do viño en sangue, cando oficiaba un monxe incrédulo. Os utensilios atribuídos ao milagre, cáliz e patena do século XIV locen no escudo de Galicia.
O músico R. Wagner dedicou o seu Parsifal a este milagre do Cebreiro e algúns historiadores trataron de relacionalo co Santo Grial.
Polo Cebreiro entran a Galicia os peregrinos que seguen o Camiño Francés.
Pedrafita do Cebreiro |
O Concello de Triacastela, que tamén forma parte da comarca de ‘Terras de Sarria’, ten unha poboación duns novecentos habitantes que se reparten nas súas seis parroquias. A súa capital é Santiago de Triacastela, o que certifica máis aínda o sentido xacobeo destas terras que atravesa o Camiño Francés.
O municipio de Triacastela, aínda que considerado dentro da zona da montaña de Lugo, ten a singularidade de que nel se mesturan profundos vales que sucan un bo número de regatos, entre os que se forman dous regatos principais: o que procede de Santalla de Alfoz e o que procede de Ramil, das ladeiras do Monte Oribio. Estes dous regatos dan orixe ao río Sarria na mesma saída da vila de Triacastela.
Esta vila xa foi considerada polo ‘Códice Calixtino’ no século XIII final da décimo terceira etapa e debeu de terá grande importancia como tal, de xeito que contou cun hospital de peregrinos e incluso con prisión de peregrinos.
Triacastela tamén foi poboación fundada polo rei Afonso IX. Todo parece indicar que a anterior poboación da capital debeu situarse na zona que hoxe se coñece como Vilavella.
Teñen as terras de Triacastela importante historia pero tamén están cargadas de lendas, especialmente debido á súa riqueza de asentamentos prehistóricos.
Triacastela |
O Concello de Samos ten no asentamento do Mosteiro Beneditino o seu maior reclamo turístico. Ademais do que representa, relixiosamente a comunidade que o habita que foi de categoría abacial ata dúas décadas, agora é priorado. O cenobio, cuxas orixes se datan entre os séculos VI e VII, que foi sempre e segue a ser a peza vital do monacato galego, resulta de suma importancia para as visitas que se fan a estas terras samonenses.
É de resaltar que este mosteiro tivo que salvar unha serie de vicisitudes que foi padecendo durante distintas épocas, as comunidades do momento e as propias infraestruturas. A desamortización de Medizábal, deixou ao cenobio no máis completo dos abandonos durante corenta anos. Despois, o seu último incendio, ocorrido en setembro do ano 1951, deteriorou o estado do mosteiro. Pero a Orde dos Monxes Beneditinos, capitaneados daquela polo Abade Mauro Pereira, sacaron a flote a restauración.
Na actualidade, o Mosteiro de Samos vive de novo anos de esplendor, volvendo a converterse en berce de diversas facetas culturais. Reforza tamén a importancia da historia e do patrimonio cultural de Samos a Capela do Ciprés, de orixes mozárabes. Pero ademais, enriquece moito máis a esta vila de Samos o transcorrer do río Sarria polo interior da mesma, feito que motivou que fora dotada de diques e paseos laterais ao fluvial, para cuxa obra se contou con fondos económicos da propia Comunidade Europea.
Os anos de esplendor logrados ultimamente pola vida monacal foron paralelos á rehabilitación da vila da capital do Concello de Samos. Tan significativas foron as súas melloras urbanísticas e de recuperación monumental que fixeron a esta vila, regada polo río Sarria cuxas augas pasan lambendo os muros do mosteiro (circunstancia que cantaron os poetas) a vila meritoria de ser distinguida como unha das poucas localidades galegas ás que se lles concedeu a Bandeira Verde.
Capítulo aparte merece tamén a distinción de que está a ser obxecto a boa gastronomía que ofrece Samos nos últimos anos.
Samos |
A vila de Sarria está situada en pleno Camiño de Santiago (Corga Francesa). Sitúase a 30 Km ao sur de Lugo e a 111 Km da capital de Galiza; a 12 Km de Samos, a 28 quilómetros de Portomarín, a 30 de Monforte de Lemos, a 40 da Ribeira Sacra e a 50 do núcleo prerrománico do Cebreiro.
A vila de Sarria, dada a óptima situación xeográfica e en pleno Camiño Francés, foi fundada polo último monarca galego, Alfonso IX, en 1194, como un servizo máis á ruta dos peregrinos. Curiosamente o monarca fundador morreu en Sarria, o 30 de setembro de 1230, cando viaxaba unha vez máis cara Compostela, en cuxa catedral repousan os seus restos.
A riqueza histórica e cultural das terras de Sarria deixou un gran pouso, iso demóstrao o rico e abondoso patrimonio artístico, que merece ser coñecido sen presas. Destacan templos románicos de gran valor como Santiago de Barbadelo. Pero dentro do mesmo casco urbano conta cos monumentos da igrexa do Salvador, Torre Fortaleza dos Batallóns e Mosteiro da Magdalena, actualmente rexentado pola Orde Mercedaria.
Tamén destaca na vila de Sarria a súa riqueza natural; os ríos que a bañan, Sarria e Celeiro e unha serie de pontes, como o de trama medieval de Áspera, pola que abandona o peregrino esta vila camiño de Compostela.
Resaltar tamén que é a vila de Sarria na que se da cita o maior número de peregrinos que seguen o Camiño Francés. A circunstancia de que Sarria sexa a etapa final do percorrido xacobeo, que dista máis de cen quilómetros do sepulcro do Apóstolo, -seguindo esta ‘Corga dos Franceses’ está a 104 quilómetros-, dálles a opción a todos aqueles peregrinos que fagan o percorrido a pé (segundo a normativa), a recibir a ‘Compostelana’.
Esa circunstancia, xunto á de ter estación de RENFE, fai que moitos peregrinos inicien o percorrido do Camiño de Peregrinos en Sarria, especialmente cando se refire a grandes colectivos.
Destaca tamén a vila de Sarria pola súa ampla dotación de prazas hoteleiras, así como polo gran número de albergues de peregrinos, tres públicos e sete privados, ademais de dispor dun camping nas inmediacións da vila.
Aos visitantes tamén ofrece esta vila unha ampla dotación de servizos, incluído un campo de golf.
Sarria |
El Ayuntamiento de Paradela está enclavado geográficamente entre el valle del Miño y la depresión de todo el valle del Sarria, delimitado por los municipios de O Páramo, Bóveda, Saviñao, Sarria y O Incio. Se encuentra este municipio dentro de las comarca ‘Terras de Sarria’.
En este término municipal de la Paradela lucenses, que algunos historiadores la relacionan como lugar de Parada, cabe destacar la calidad de su cabaña de vacuno, así como su fauna árborea, dentro de la cual destaca el castaño.
Se distinguen también las tierras de Paradela por la importancia de su patrimonio; monumental, histórico y exhuberancia de sus riberas, del río Loio, fluvial que cruza el municipio, siguiendo la variedad de llanura y significada cuenta, valiendo de importante afluente del Miño, padre de los ríos gallego, a esa altura convertido en caudal del Salto de Belesar, aportando de esta forma una riberas navegables a estas tierras de paradelenses. El paso del Camino Francés y la riqueza monumental que se ubican a lo largo de su recorrido, desde Ferreiros As Cortes. Pero además asentamientos como Santa Maria de Castro de Rei, y de San Facundo de Ribas de Miño, son legados historicos que denotan la importancia de este municipio, que además fue sede de la orden de los Caballeros de Santiago; y todavía hoy se conservan restos de la fundación de Ribalogio –Santa Maria del Loio, monasterio que ya fue reformado en el 927, (España Sagrada, tomo 18, apéndice VII)
Paradela |
El vijo poblado de Portomarín es uno de los municipios gallegos que vivió la anegación de su población a cambio de la produción del kilovatio. Aquella primitiva reconocida como un conjunto medieval, que fuera declarada el 8 de febrero de 1946 Conjunto Histórico Artístico, era destruido totalmente, entre los años de 1956 hasta 1962, construyendose paralelamente el actual poblado en el monte más cercano, el conocido como ‘Monte do Cristo’. .
Entre las singularidades más significativas de este asentamiento poblacional es que los propios romanos, en el siglo II, ya fueran los que construyeran el primer puente de la unión de los dos margenes del Río Miño.
Muy posiblemente las facilidades que ofreciá este primitivo puente romano a toda esa zona centro-sur de la provincia lucenses, motivase que el paso del Camino Francés se fijase por ellas, ganando el acortar distancia, pero aportando el beneficios de que Portomarín, al igual que sucedia con Triacastela, se fiaje por el Codice Calixtino, como final de etapa...
Durante la Edad Media ha tenido gran importancia Portomarín. Visitaron la población los Reyes Católicos e incluso llegó a contar con tres Ordenes de Caballaros vigilantes del Camino de Santiago ; los de la Orden de Santiago ; del Temple, y Orde de los Monjes-caballeros de San Xoán de Xerusalén. La circunstancia de caracter guerrero, fue motivo que llevó a la construcción del templo de San Juán y San Nicolas, el cual fue trasladado, de la vieja a la nueva urbe de Portomarín, Precisamente este monumento del más ejemplar y serio románico de Galicia, fuera declarado monumento de carácter nacional, Historico-Artístistico, el 2 de junio de 1933.
Son muchas las singularidades que se desprenden de la historia de del medieval poblado. En 1112 se destruye la puente, por la propia reina Dona Urraca, para frenar el paso de las tropas del que fuera su marido, Alfonso. Ocho años más tarde la propia reina manda construir un nuevo puente precisamente a Pedro o Peregrino, que si resulta ser el Maestro Mateo, a quien también algunos historiadores, Filgueira Valverde entre ellos,
El obispo Pedro Arias entregó el burgo de Portomarín a la Orde de Santiago cuando reinaba de Alfonso IX, pasando la villa a depender de la Orden de San Juán de Jerusalén. En 1126 se construye un hospital de peregrinos qeu pasa también a depender de la misma orden sanjuanista. Se conservó en pie esta isntalación hasta 1944.
Actualmente, cuando las aguas del Saltoa de Belesar, a la altura del actual puente de Portomarín bajan su nivel y ls aguas del Miño transcurren libremente por su cauce primritivo, se dejan ver todavía los restos de los dos antiguos poblados, el de San Nicolas y San Pedro.
El Salto de Belesar se comenzó a construir en 1956. Paralelamente se construyó el nuevo poblado que fue inaugurado en 1962.
Víctor L. Villarabid. (Cronista Oficial)
Portomarín |
Las tierras de Monterroso han ofrecido a los estudiosos datos suficientes para reconocer que ya fueron habitadas en tiempos prehistóricos. Son abundantes los castros y variedad de yacimientos, Pero además goza ese municipio de contar con uno de los tramos del recorrido del Camino de Santiago, en Galicia, -Ruta Francesa- . Es de recorrido corto, tan solo de 5.300 kilómetros, -comienza el recorrido monterrosino en las tierras de Ventas y entra en el de Palas de Rei al abandonar el poblado de Iglesia-, de Ligonde.
No obstante ofrece todo el recorrido muestras de un pasado glorioso; por sus yacimientos arqueológicos, como por las dotaciones de que fue objeto ese tramo de la ruta de peregrinaciones. Destaca especialmente la propiedades de los Lameiros, con su ‘cruceiro de la Pasión’, considerado de los más singulares de los existentes en Galicia.
Monterroso en nuestros días se ha convertido en una población endógena. Su industria, el comercio, sus ferias, consideradas de las más antiguas de Galicia y su centro penitenciario, logran plenamente abastecer la renta per-capita de su población.
Monterroso |
Fonsagrada, es uno de los municipio más singulares de la montaña lucenses, ocupando uno de los márgenes de la cordillera de Ancares, que desde estas tierras de Burón se prolonga hasta las de O Caurel, y que sirven de límites con las astur-leonesas.
Debe resaltarse la gran importancia que ha tenido estas tierras fonsagradinas durante la larga etapa, en la cual su primitiva capitalidad, Puebla de Burón, lugar que aún hoy presume de lucir parte de la torre fortaleza que nos indica lo que fue el poderío del Condado de Altamira, a cuya jurisdicción pertenecieron durante muchos siglos las tierras de la actual Consagrada, que junto a las Neira de Muñiz, hasta 1833 formando parte del concejo de Burón.
Es de resaltar que además de la belleza que ofrecen estas tierras de Fonsagrada, en las cuales parece haberse parado el tiempo, la circunstancia de que el asentamiento de Burón, a sido uno de los pasos del itinerario de la vía romana, Astorga Lugo. Pero a a pesar de esa arraigada historia y mejorar sensiblemente su climatología, no fue peso .
Las tierras de Fonsagrada son también paso de peregrinos, Se fundamente esta Ruta Xacobea por una larga retahíla de asentamientos pero muy preferentemente por haberse establecido, ya en el siglo XIV el Hospital Real de Montouto, del cual todavía se pueden ver sus restos.
Destacan también las tierras de Fonsagrada por su riqueza arqueológica; están catalogados más de medio centenar de Castros. También se distinguen en las tierras fonsagradinas por la riquezas de la arquitectura popular que se desgrana a lo largo de todo el municipio.
Fonsagrada |
La ciudad lucenses, capital de la provincia de Lugo es una población modernizada en los últimos años, pero no por ello se dejó de respetar la parte antigua la cual actualmente está en plena campaña de rehabilitación.
Es muy importancia la riqueza monumental de Lugo, destacando especialmente la Muralla Romana, monumento que fue declarado Patrimonio de la Humanidad el 30 de noviembre del año 2000. El recorrido de los 2200 metros que tiene este monumento, resulta lo más recomendable para quines quieran conocer la ciudad interior y uena parte de la exterior.
Entre los múltiples monumentos de la ciudad, cabe destacarse la catedral, con la singularidad de ser la única del mundo en donde se puede ver, por concesión especial, el Santísimo Sacramento expuesto día y noche.
La verdadera importancia de Lugo, todavía se está ganando a través de las múltiples excavaciones y hallazgos romanaos que se están encontrando y que confirman la importancia que ha tenido en su tiempo este asentamiento romano. Están en pleno funcionamiento las termas romanas, situadas en el balneario existente en las riberas del Miño, fluvial cuyo paso lame los entornos de la población.
Luego ya fuera de la ciudad, merece ser visitado el templo de Santa Eulalia de Bóveda.
Lugo fue fundado por Paulo Fabio Máximo, años 13-14 antes de Cristo. Esta fundación se debió a la política expansiva de Augusto, quien quiso anexionar el Imperio Romano al Noroeste Peninsular. Previamente, unos 25 años antes de Cristo, los romanos que contaban con un gran campamento militar, se supone que sobre el propio terreno que hoy cierra su Muralla Romana.
Lugo |
La villa marinera de Foz, a juzgar por los hallazgos que se fueron descubriendo en durante el siglo XX, muy preferentemente en el Castro de Fazouro y Pena do Altar, hace predecir que se su fundación fue anterior a la era cristiana, También confirman esta tesis los hallazgos de los torques de Marzán y el collar de oro que se muestran y guardan en el museo provincial de Lugo, confirman buena parte de la antigüedad citada.
Lo que realmente está confirmado es que la villa de Foz, vivió un gran auge a raíz de designarse a San Martín de Mondoñedo, sede episcopal. El ser parroquia de la villa marinera y distar tan solo cuatro kilómetros, deja ver muy claramente la gran ventaja que perderían los de la costa en el año 1113 y no solamente la sede episcopal, si no que los años de grandeza de la iglesia de Mondoñedo llegaría a cobrar las correspondientes primicias en toda su jurisdicción, incluidas las rentas logradas por los pesqueros de Foz.
El Foz moderno se ha convertido en una de las villas más prosperas de Lugo, pero además en las épocas veraniegas Foz está logrando convertirse en uno de los grandes atractivos de los veraneantes, llegando hasta a triplicar su población.
En el año 870 ya se cita al monasterio de San Martín de Mondoñedo como sede del obispado mindoniense, y parece que allí permaneció hasta el año 1113. Se trata de de un templo, que aun mantiene la categoría de basílica. Su mayor importancia hay que atrbuirsela, indudablemente, además de la historia y leyenda que lleva consigo su patrón, San Martiño; por su arquitectura, pero más todavía por su pequeño museo en el que se guerdan, entre otras piezas, el anillo, de oro fino y el báculo, pertenecientes a San Gonzalo, el Obispo Santo.
Las dos piezas, trozos de tela y restos del santo, fueron analizados en 1975, por el doctor Carro Otero, quien vino a confirmar que el obispo santo había muerto de viejo y ya ciego y reumático. Tal y como contaba en la tradición.
Además, según nos dice el cronista oficial de Foz, Suso Fernández, en el torno de este monasterio, ofrece perspectiva impresionantes, especialmente el paseo, que ofrecen el recorrido de los cuatro kilómetros que separan el monasterio de la villa de Foz, tomando los accesos que unen la villa marinera con Valdouro, ‘Los verdes cambiantes, los mil riachuelos de pinos y eucaliptos. Por faltar ni falta la vía del ferrocarril, Ferrol-Gijón, el cual sobre un puente cruza esta bella ruta’.
Foz |
Lourenzá, también conocida por la ciudad del Conde Santo o por Vilanova de Lourenzá, le avala una historia importante. Según la tradición su nombre se deriva de los de Lorenzo y Ana, hijos de Osorio y Gutierrez, el Conde Santo.
A pesar de que esta coincidencia sea una leyenda, la verdad es que en Lorenzá, desde el siglo X, todo gira en torno al nombre de Osorio Gutiérrez, señor de Terra de Campos y de Galicia y del monasterio de San Salvador, fundado precisamente por este en el año 969.
Lorenzá es uno de los municipios lucenses de gran atractivo turístico, especialmente por que, como sucede con su ciudad cercana, Mondoñedo, su enclave y entorno, con ríos, arroyos y un exuberante paisaje.
La gastronomía de las tierras de Lourenzá es, como la de toda su comarca buena, pero sobresale especialmente un producto criado en esa vega, cuya calidad es bien reconocida en toda Galicia y Asturias, nos referimos a sus famosas alubias blancas. Da mayor importancia todavía al enclave de esta capitalidad municipal, el estar situada a escasos kilómetros de las playas lucenses.
Dentro de la riqueza patrimonial de Lourenzá, sobresale de manera especial la parte del arte sacro que se guarda en el monasterio de El Salvador.
Lourenzá |
Mondoñedo fue una de las siete capitales del Antiguo Reino de Galicia, Esa circunstancia y el contar con una importante catedral y seminario, lo que hace que sigue perdurando como sede episcopal aunque compartida esta con Ferrol.
También destaca en la historia de esta ciudad, que en el siglo V se haya asentado en estas tierras un grupo de bretones, .quiénes precisamente fundaron la diócesis britoniense, -Tal fruto del traslado de la sede episcopal que desde el año 870 habia estado ubicada en San Martiño de Mondoñedo.
Resaltar Alfonso VII, eleva a categoría de ciudad a Mondoñedo en 1156. En el siglo XVIII, es cuando Mondoñedo despliega su mayor actividad urbanística y cuando se construyen sus dos conventos; Alcántara y La Concepción, así como y el palacio episcopal.
En 1985 fue reconocido oficialmente la villa de Mondoñedo como Conjunto Histórico.
Destaca de forma especial el marco en que se encuentra la ciudad de Mondoñedo, entre montañas, algo que favorece mucho du benigna climatología, reforzada por su cercanía con la Mariña lucense.
Las tierras de Mondoñedo sobresalieron como cuna de un gran número de hombres de las letras que tanto enrequecieron las letras gallegas, Alvaro Cunqueiro y José Trapero pardo, entre ellos.
También no se debe dejar de recomendar a la hora de planificar las visitas que deben hacerse en Mondoñedo, tanto a los asentamientos históricos, arqueológicos o paisajísticos, a las cavidades conocidas por las Cuevas del Rey Centollo, las más grandes de Galicia con 7500 metros de longitud.
Mondoñedo |
Según el historiador local, Mato Vizoso, los primeros datos referentes al asentamiento de Villalba datan del siglo VI y se hace a través de un documento que se refiere a Santa Maria de Montenegro.
Dentro de la monumentalidad a esta población, capitalidad de A Terra Cha’, cabe destacar la singular torre fortaleza de los. Andrade, que fue construida en el siglo XIV. Los Andrade así como Fernándo Ruiz de Castro, quien asentó su Señorío en estas tierras chairas.
Destacan también en Villalba los diversos monumentos existentes, tanto de la arquitectura civil, militar como la religiosa.
Luego en el sector gastronomito destacan en las tierras de Villalba los productos de la zona, pero de forma muy especial sus quesos denominados de ‘San Simón’, así como por los singulares ‘capones’, criados a través de métodos totalmente artesanal. Estos dos productos se bastaron por si solos para dar fama a estas tierras en España entera, e incluso para originar la celebración de dos importantes feriales, la del queso y especialmente la de los capones que tiene lugar en fecha fija, la del 21 de diciembre.
Dentro de la importancia que ofrecen la Naturaleza en las tierras chairas, merecen mención especial la pequeña laguna de Alligal, de aguas termales, así como las cuencas de los ríos Parga, Ladra, Támoga.
También la población villalbesa destaca actualmente por haberse convertido en uno de los nudos de comunicación vial más importantes de los de la zona Norte de Lugo.
Vilalba |
| Durante o mes de Agosto organizaránse propostas artísticas de agrupacións e personalidades do mundo da música, do teatro e da danza, con algunha incursión en disciplinas alternativas como a literatura e as artes plásticas. Nesta edición as actividades espallaránse pola xeografía da provincia de Lugo, nos lugares máis representativos das tres rutas a Santiago que a atravesan (Camiño Francés, Primitivo e do Norte). Aparte das actividades de cada disciplina, realizaránse dúas montaxes de unión das artes, como demostración do traballo de convivencia dos artistas presentes. |
Actividade artística |
Alain Damas
Alexis Delgado
Ana Zamora
Ángeles Cuña
Anouschka Lara
Antón Fortes
Antonio Ortiz
Barbara Hendricks
Canco López
Carlota Pérez
Charo Pita
Claudio Astronio
Damián Muñoz
David Quiggle
Elena González
Elena Sancho
Elsa Ferrer
Esteve Ferrer
Francisco Luengo
Gemma Bertagnolli
Gordan Nikolic
Holger Falk
Iván García
José Colmenero
Juan Carlos Zahera
Laura F. Alcalde
Lino Braxe
Manuel Vilas
Nadia Adame
Olga Cameselle
Pablo Mielgo
Raúl Prieto
Rubén Pérez
Sabine Garrone
Sergio Pazos
Academia bandArt
Ars Combinatoria
bandArt
Capela Compostelana
Compañía Blanca Marsillach
Compañía y
Disque Danza
ExperimentaDanza
Fundación Anade
Grupo Teatro Pinchacarneiro
Los ConCiertos Reales
Marionetística Siciliana
Nao d´Amores
Quintetto Papageno
Sarabela Teatro
Slide Brass Quartet
Trío Morelia
Voces blancas "Cidade de León"
La finalidad de contar con varias compañías residentes dentro del Festival, no sólo conlleva el hecho de realizar un papel importante dentro de la programación del mismo, por parte de cada una de ellas, sino también estimular una interrelación entre las artes que haga posible la creación de montajes conjuntos.
| Unha das prioridades da organización de Artes no Camiño é fortalecer este Encontro das Artes, máis alá da actividade artística, mediante a organización de obradoiros estables, enfocados a mozos artistas galegos que están desenvolvendo estudos en calquera das disciplinas básicas de Artes no Camiño. Por iso, estáse a realizar este traballo de selección polas principais institucións de educación artística en Galiza. En paralelo organizaránse obradoiros abertos de disciplinas artísticas propias do país. Do mesmo xeito, conscientes da importancia e da influenza das Artes na infancia, continúase co traballo de iniciación ás Artes representadas no Encontro, en obradoiros creativos con nenos, que poden ou non estar introducidos nunha disciplina artística, seleccionados entre centros educativos de Galiza. |
Actividade educativa |
Primeira convocatoria de selección:
do 2 ao 7 de maio de 2007
Segunda Convocatoria de selección:
11 ao 13 de xuño de 2007
Composición definitiva da orquestra
Encontro de Presentación:
do 23 de xullo ao 11 de agosto de 2007
Idades de alumnos de 14 a 22 anos
Requisitos
Proba de selección
Inscrición
Encontro de Presentación
Composición definitiva da orquestra
Profesorado
Primeira convocatoria de selección:
do 1 ao 8 de xuño de 2007
Segunda Convocatoria de selección:
29 de xuño de 2007
Composición definitiva do grupo de danza
Encontro de Presentación:
do 23 de Xullo ao 9 de Agosto de 2007
Para alumnos nados despois do 1 de xaneiro de 1982
Danza-Teatro
Danza Contemporánea
Requisitos
Proba de selección
Inscrición
Encontro de Presentación
Composición definitiva do grupo
Profesorado
6 ao 14 de agosto
XERMÁN ARIAS e ANTONIO FRANCO
13 ao 18 de agosto de 2007
JUAN CARLOS ASENSIO
do 28 de xullo ao 8 de Agosto de 2007
Recepción dos nenos: 28 de xullo, ás 18
Acto de clausura: 7 de agosto
Despedida: 8 de agosto pola mañá
Prazo Inscrición
Do 31 de maio ao 16 de xullo de 2007
Encontro de Presentación
do 23 de xullo ao 11 de agosto de 2007
Idades de alumnos de 18 a 29 anos
| A proxección social dun evento como Artes no Camiño non soamente se centra na participación da sociedade nas actividades artísticas e educativas do mesmo. Non se quere esquecer na programación do Encontro, a importancia da Arte como modelo de integración e terapia. Por iso deseñouse un programa de actividades participativas, destinadas ás realidades sociais máis desfavorecidas, ben pola súa situación física, psíquica ou de marxinación. É vital que Artes no Camiño sexa un conxunto de eventos participativos, e que poida considerarse coma propio pola sociedade. |
Actividade social |
Colabora | ||
Concello de Pedrafita do Cebreiro |
Concello de Triacastela |
Concello de Samos |
Concello de Sarria |
Concello de Paradela |
Concello de Portomarín |
Concello de Paradela |
Concello de Monterroso |
Concello de Lugo |
Concello de A Fonsagrada |
Concello de Vilalba |
Concello de Mondoñedo |
Concello de Lourenzá |
Concello de Foz | |
Real Abadía de Samos
Catedral de Lugo
Catedral de Mondoñedo
Basílica de San Martino de Mondoñedo (Foz)
Iglesia de San Pedro (Lugo)
Iglesia de Fonsagrada
Iglesia de Santa Marina (Sarria)
Circulo de las Artes
Tels.: 982 535 000
659 238 003
Programación de Artes no Camiño: pg AnC 2007.pdf
Información non disponible aínda.






Camiño Francés |
Camiño Primitivo |
Camiño Norte |
Festival das Artes |
Festival da Mocidade |
Alain Damas |
Venezolano nado en Grenoble, Francia, estudió derecho en la Universidad Central de Venezuela y artes escénicas en el Centro Latinoamericano de Creación e Investigación Teatral (CELCIT). Estudió Lied con el maestro Pedro Liendo, asistiendo a clases magistrales de Johan Huis, Wolfgang Schöne, Giuliano Cianella y en Londres con Emma Kirkby y David Roblou.
En Madrid ingresa na Escola Superior de Música Raíña Sofía e estuda coa insigne mezzosoprano Teresa Berganza e Manuel Cid, ampliando a súa formación operística con Istvan Czerian, técnica vocal con Dña. Ana María Iriarte, canción española con Félix Lavilla e lied con Wolfgang Rieger.
Damas é recoñecida pola crítica internacional polo seu expresividad musical e rigurosidad estilística. Abrangue un repertorio que vai dende a música antiga ata os compositores contemporáneos, pasando por Oratorio, Opera, Concerto Sinfónico, Zarzuela e recital.
En 1999 preséntase no London Internacional Festival Theatre con tanto éxito de crítica e público, que foi remontada nos Festivais Internacionais de Sydney, Caracas e Bogotá.
Destacan as súas actuacións coa Academia Bach de Venezuela, baixo a dirección de Helmut Rilling e María Guinand, coa Orquestra de Cámara da Escola Reina Sofía la Serenade para tenor só, trompa e corda de Benjamin Britten baixo a dirección de Maximiano Valdés, presentándose no Auditorio Nacional de Música e no teatro López de Ayala de Mérida, e posteriormente coa Orquestra Sinfónica do Principado de Asturias. Destacan tamén o Mesiah de Händel coa mesma OSPA, a misa en Re Maior de Antonin Dvorak, e a misa de Coroación de W.A. Mozart coa ovo orquesta da Comunidade de Madrid. Gravou para a Sociedade Xeral de Autores o tenor solista da Obra Sinfónica Libre Vermell do compositor catalán Xavier Benguerel, coa Orquestra Sinfonica de Barcelona e nacional de Catalunya dirixida por Salvador Brotons.
Participou nas óperas Löhengrin de R.Wagner; Carmen de G. Bizet. Ha interpretado o rol de Bastian en Bastian e Bastiana, de W.A.Mozart; de Nerone na Incoronazione di Poppea no teatro Municipal de Caracas; de Fenton en Falstaff de G.Verdi no Teatro Teresa Carreño de Caracas; de Conde Herzog en Ein Nacht in Venedig na cidade de Bogotá, de Gustavo na zarzuela Os Gabiáns na Aula Magna da Universidade Central de Venezuela,.coa Orquestra Sinfónica Xuvenil Simon Bolivar, Orquestra Sinfonica Municipal de Caracas, Orquestra Xuvenil Grande Mariscal de Ayacucho, Orquestra Sinfonica de Venezuela, Nova Orquestra da Comunidade de Madrid, Orquestra da Ópera de colombia, Orquestra Spanierd, sendo dirixido polos Mestres, Ros Marbá, Enrique Garcia Asencio, Juan de Udaeta, Alfredo Rugeles, Isabel Palacios, Juan Carlos Rivas, Rodolfo Saglimbeni, Pablo Mielgo entre outros. En 2002 cantou no Festival Internacional de Música Antiga en Sant Feliù de Guixols cos mestres Jordi Savall e Gloria Banditelli
Finaliza a primeira edición integral discográfica da obra vocal de Federico Mompou baixo o patrocinio da S.G.A.E co pianista Antón Cardou; entre os seus compromisos recentes destacamos a exitosa xira de concertos coa Nova Orquestra Nacional de España cantando a Sinfonía Lobgesang de F. Mendelsohn dirixida polo mestre Christopher Hogwood, finalizando no Forum Barcelona 2004; no Festival Internacional de Música de Lucena coa estrea mundial da ópera TERRA SANTA do milanés Bruno Dozza e El Retablo de Maese Pedro do compositor Manuel de Falla, dirixidas ambas as dúas por Pablo Mielgo. Este ano, debutou como Ferrando na ópera Cosi fan tutte de Mozart no teatro Romea da cidade de Murzia e como Don Octavio no Don Giovanni de Mozart, ademais do Conde de Almaviva da ópera O barbeiro de Sevilla de Rossini na cidade de Burgos. Entre os seus próximos compromisos destacan o Rinuccio da ópera Gianni Schicchi de Puccini no teatro Romea de Murzia, Carmina Burana de Carl Orff no auditorio Mozart de Zaragoza, ademais da estrea da ópera Don Quijote do compositor Manuel García no Teatro da Maestranza de Sevilla para o 2006.
Alexis Delgado |
Nace en Madrid en 1977 e comeza os seus estudios de piano con Carmen Rosa Capote e Toni Millán en 1987. Posteriormente desenvolve a súa aprendizaxe co mestre Ramón Coll no Conservatorio do Liceo de Barcelona. En 1995 recibe unha bolsa da Corporation of London para estudar na Guildhall School of Music de Londres, co mestre Andrew Ball.
Así mesmo, asiste ás clases do mestre Graham Johnson. Licénciase no ano 2000 e obtén o Crompton Bach Prize pola súa interpretación das Variacións Goldberg de Bach. Ese mesmo ano é elixido pola GSMD para interpretar a devandita obra nunha clase maxistral impartida por Murray Perahia. Entre os anos 2003 e 2004 colabora coa Guildhall School of Music and Drama como pianista acompañante.
Ofreceu recitais de solista, así como de pianista acompañante en Inglaterra, Francia, Suíza, Alemaña, Israel e España.
Participou no Internationales Musik Festival Davos (Suíza, 2002), en The Felicja Blumental International Music Festival (Tel Aviv, 2003) , e no Festival Internacional de Piano de Lucena (Córdoba, 2004).
Foi galardoado no Maisie Lewis Award Competition de Londres. O 7 de abril de 2003 debutou, xunto coa soprano Anouschka Lara, na prestixiosa Sala Wigmore Hall de Londres. En xuño de 2004 ofrece un recital xunto á soprano Sussana Anderson na sala Wigmore Hall.
Realizou gravacións para Radio Nacional de España, TVE e Radio Suíza.
Alfonso Morán Fraga | |
| fonso.moran@gmail.com | |
Terminó sus estudios de contrabajo con el profesor Ludwig Streicher en la Escuela Superior de Música Reina Sofía, donde recibió el diploma al alumno más sobresaliente. Fue miembro de la Xoven Orquestra de Galicia y de la Joven Orquesta Nacional de España. Desde 1996 ocupa el puesto de contrabajo co-principal en la Real Filharmonía de Galicia.
Asimismo, toca el violone como integrante de Capela Compostelana -con quienes ha publicado varias grabaciones- y de Ars Combinatoria, ambos grupos especializados en música antigua.
Paralelamente, desarrolla su actividad como jazzista y como músico de sesión o de estudio junto a artistas como Nani García, Roberto Somoza, Luar na lubre, César Morán -de cuyo disco Río de son e vento realizó la producción y los arreglos musicales-, Uxía, etc. En la edición del 2007 forma parte integrante de la Imaxina Jazz Orquestra, en el marco del Festival de Jazz de Vigo “ImaxinaSons” .
Ha sido profesor en la Xoven Orquestra de Galicia y en la Escola de Altos Estudios Musicais de Galicia, así como en cursos realizados en Extremadura, Soria, A Coruña y Vigo. Forma parte del profesorado del Festival de Contrabajo “Ludwig Streicher“, en el que dirige el departamento de jazz desde su fundación en 2001. En 2007 ha sido invitado a colaborar en la preparación de la Nova Orquestra Galega das Artes dentro del Festival das Artes no Camiño con sede en Sarria.
Carlos G. Amigo | |
| www.cellete.com | |
Comenzou os seus estudos musicais na Coruña e o violonchelo cós profesores Ignacio Alonso, Lito Iglesias e posteriomente Dalibor Sebêstik en Santiago de Compostela.
Foi membro da “Xoven Orquesta de Galicia”, así como de “In Itinere”, desaparecido grupo da Universidade de Santiago de Compostela có que grabou tres CD.
En 1996, no ámbeto da “Escola de Práctica Orquestral” é invitado como solista no "Concerto de Xóvenes Intérpretes" da “Orquesta Sinfónica de Galicia” baixo a dirección de James Ross e seguidamente trasládase a Holanda pra ampliar estudos no “Koninklijk Conservatorium” da Haia cós profesores Gregor Horsch ( violonchelo-solo da Royal Concertgebouw Orchestra) e Monique Bartels.
En 1999 foi membro da “Schelswig- Holstein Musik Festival Orchester”, baixo a dirección entre outros de Christoph Eschenbach, M.Rostropovich e Vladimir Spivakov.
Participou en masterclasses impartidas por Jaap ter Linden, Lluis Claret, Francis Gouton, Jean Decross etc.
Traballou a música de cámara con Kees Hulsmann, Anja Lechner y Monique Deschaussées entre outros e a interpretación histórica no violonchelo con Antoine Ladrette no marco dos cursos de Mª Antiga “Cánticos, Cántigas e Cantos” organizados pola Universidade de Santiago de Compostela.
Foi becado pola Excma. Diputación Provincial da Coruña, a Fundación Caixa Galicia e a Fundación Pedro Barrié de la Maza, esta última en calidade de gañador do seu II Ciclo de Xóvenes Intérpretes. No 2001 foi invitado en calidade de solista a participar no concerto extraordinario dos Ciclos de Xóvenes Intérpretes da Fundación Pedro Barrié de la Maza coa O.S.G, onde interpreta o Triple Concierto de Beethoven baixo a dirección do mestre británico Rumon Gamba.
Dende o ano 2001 é membro da Real Filharmonía de Galicia. No 2005 funda Chelicia, grupo de Violonchelos de Compostela. Tamén é membro do Trío Artabria, e de Ars Combinatoria.
A súa laboura docente abrangue colaboracións coa “Orquesta Joven de la Sinfónica de Galicia”,a Orquesta Presjovem “Ciudad de Lucena”, “Escola de Altos Estudos Musicais” (música de cámara), así coma cós obradoiros tanto para nenos como para novos dentro do Festival de Música “Artes no Camiño” (Lugo). Asimesmo, ensina violonchelo en “Estudio, Escola de Música” en Santiago de Compostela.
Fundación Ánade |
La fundación Anade tiene como objetivo la inserción social y laboral de personas con discapacidad o enfermedad mental, a través de la creación de grupos de teatro.
Estos grupos de teatro se crean para mostrar a la sociedad la realidad de este colectivo y de lo que, con los medios adecuados, son capaces de hacer.
Tradicionalmente se ha asignado a las personas con discapacidad, trabajos ocupacionales donde la creatividad no tenía lugar. Trabajos sencillos y con poca preparación. Por ese motivo en la Fundación Anade nos ocupamos de formar a los actores y de dotar sus montajes con los medios adecuados.
El arte y la creatividad es el medio más eficaz para que este colectivo se desarrolle íntegramente como personas y expresen sus opiniones sobre la sociedad en la que viven.
Anouschka Lara |
Anouschka Lara estudia lenguas modernas, literatura, teatro y danza en la Guildford School of Acting (Escuela de Interpretación de Guildford) antes de realizar sus estudios de canto en la Escuela de Música y Drama Guildhall de Londres. Recibe su diploma BMUS- First Class Honours en el año 2000 y sigue el curso de ópera de la Royal Scottish Academy of Music and Drama de Glasgow (Real Academia Escocesa de Música y Drama de Glasgow), obteniendo el Diploma Master (MMus) en el año 2002. En la RSAMD recibe el Lieder Prize (Premio de Canto) así como el Yee Cronies Opera Award.
Ella actúa como solista en diferentes festivales (El Festival de Cuenca para Jóvenes Interpretes, el Festival Internacional de Música de Davos, el Festival Internacional de Porta Ferrada, el Festival de la Cité de la Musique en Paris), oratorios y recitales en muchos países europeos.
Da su primer recital en el prestigioso Wigmore Hall de Londres con el pianista Alexis Delgado en 2003. Ha obtenido becas de la Barcapel Foundation y de la Migros-Genossenschafts-Bund.. Actúa con artistas de la talla de Mara-Joao Pires, Philippe Huttenlocher, Jeremy Menuhin, Dimitri Ashkenazy, Pedro memelsdorff (solista con su ensemble medieval Mala Punica)...
Sigue los cursos y clases magistrales de : Laura Sarti, Annette Thompson, Patricia MacMahon, Rudolf Piernay, Sarah Walker, Elly Ameling, Michael Chance, Jordi Savall, Dominick Argento, Emma Kirkby, Malcolm Martineau, Grahma Jonson, Paul Farrington, Thomas Allen.
En ópera interpreta los papeles de Calisto (Cavalli), Puissette (Massenet), Pamina (Mozart), Lauretta (Pergolesi). La Blanca Aline (Honegger), Gasparina (Haydn) y Astéria (Handel).
|
En 1991 nace Ars Combinatoria da inquietude por
cantar polifonía do século XVI español...
trobar cantigas medievais...
tañer cun baixo continuo...
A ilusión de posuír a capacidade de abranguer calquera forma musical dentro da súa historia achegándose no posible ao compositor e a súa obra, levounos ao uso de equipos de intérpretes, técnicas, instrumentos e unha experiencia moi diferentes para cada programa. Con este obxectivo, colaboraron co grupo nas diferentes necesidades musicais no campo medieval: os luthiers Germán Arias e Antonio Franco realizando copias de instrumentos medievais no ano 1992, os musicólogos J.C. Asensio e Alfonso de Vicente, encargados neses primeiros anos das transcricións e asesoramento do repertorio medieval interpretado, ademais da foniatra Lourdes Querol, quen nun principio se fixo cargo da formación técnica das voces.
Para Ars Combinatoria non só o material sonoro gobernado por unha unidade musical, é o que chega a producir o acto en si do concerto, senón que unha parte fundamental é a montaxe e a convivencia entre os instrumentistas que traballan durante todo o ano en retiros temporais, invitando e coñecendo sempre músicos novos, dos que pouco a pouco algúns vanse integrando en toda unha forma de pensar e facer.
Podemos referirnos a numerosas cidades dentro de España ademais de Inglaterra e Italia, como os principais lugares onde Ars Combinatoria ofreceu máis dun centenar de concertos.
Academia bandArt |
Academia bandArt é un proxecto educativo internacional que reunirá novos músicos de entre 18 e 35 anos, co obxectivo de manter a súa formación cos principais mestres da súa especialidade e desenvolver un labor profesional que lles facilite a primeira etapa da súa carreira artística.
Constará de dous departamentos, un orquestral e outro vocal, que porán en marcha producións tanto operísticas como orquestrais, sen esquecer o xénero da música decámara, abranguendo a historia e a vangarda da nosa música e involucrándose tanto na recuperación do patrimonio musical dos países participantes, como no labor social levado a cabo dende hai anos pola fundación SaludArte, que inclúe a música como ferramenta de integración e terapia, e presta asistencia médica e educativo/artística á infancia de Latinoamérica.
Baixo a presidencia do mestre Sir Colin Davis e a supervisión dos solistas da Orquestra bandArt, liderada por Gordan Nikolic e formada fai xa cinco anos por solistas que traballan e colaboran hoxe en día coas máis importantes orquestras internacionais, a institución será punto de reunión, convivencia e difusión da cultura europea, desenvolvendo á súa vez unha acción socio-cultural que porá en marcha unha didáctica, enfocada ao achegamento ao noso público máis novo e á realidade dos colectivos máis minusválidos e marxinais da sociedade.
bandArt |
Coa presidencia de Sir Colin Davis e o liderado musical de Gordan Nikolic, solista e concertino da London Symphony Orchestra, BandArt sitúase ao mesmo nivel dalgunhas das orquestras de maior prestixio en Europa.
Dende a súa creación colaborou con renomeados directores e solistas como Carmen Linares, Javier Perianes, Josep María Colom, Joaquín Achúcarro e conta co respaldo de recoñecidas figuras do mundo musical.
BandArt ha contado co patrocinio do Ministerio de Cultura, Festival Internacional de Piano Cidade de Lucena, Fundación Caixa Madrid, Telefónica, RTVE e Canle Clásica, Xuventudes Musicais de España, SGAE-Fundación Autor e a Obra Socio-Cultural de Unicaja. En 2003 é nomeada formación residente do Festival Internacional de Música de Lucena (Córdoba), desenvolvendo en paralelo un amplo labor educativo na Escola Internacional para Novos Músicos do mesmo festival.
Realizou gravacións para TVE, e prepara o lanzamento do seu primeiro CD, co selo ARTE VERUM, xunto á soprano internacional Abarbase Hendricks, Premio Príncipe de Asturias de las Artes. Entre os seus próximos compromisos atopan o Auditorio Nacional de Música de Madrid, o Palau de Valencia, Festival Internacional de Música de Segovia, Festival Artes No Camiño de Galicia.
Barbara Hendricks |
| www.barbarahendricks.com |
Barbara Hendricks naceu en Arkansas, USA, e graduouse en Música na Juilliard School of Music de Nova York onde estudou coa mezzo-soprano Jennie Tourel. Anteriormente e aos 20 anos xa se graduara en Matemáticas e en Química na Universidade de Nebraska.
En 1974 debutou en Estados Unidos na Ópera de San Francisco e en Europa no Festival Glyndebourne, iniciando así unha carreira que a levou aos principais escenarios de Ópera de todo o mundo, tales como a Ópera de Paris, o Metropolitan de Nova York, o Covent Garden de Londres e La Scala de Milán. En Berlín, Viena, Hamburgo e Munich debutou co rol de Susana nas "Vodas de Figaro", papel que tamén interpretou nas últimas representacións que dirixiu Karl Böhm desta ópera. Barbara Hendricks conta cun repertorio que abrangue máis de 20 personaxes de opera, 12 dos cales foron gravados.
Inclúen dende operas de Mozart (Pamina na "Frauta Máxica", Ilia en "Idomeneo") ata as obras clásicas francesas (Antonia nos "contos de Hoffmann", Micaela en "Carmen" de Bizet, Manon de Massenet, Julieta de Gounod, Melisanda de Debussy) así como as grandes obras mestras italianas (Liu en "Turandot", Gilda en "Rigoletto").
En 1998 cantou "Liu" na histórica presentación que se interpretou na Cidade prohibida de Pekin, baixo a batuta de Zubin Mehta e co director Zhang Yimou.
En Marzo o 2000 cantou Tatiana en "Eugene Oneguin" na ópera de Niza con Vladimir Chernov. Debutou no cinema como Mimi de "La Bohéme" baixo a dirección de Luigi Comencini.
En 1994 participou nunha produción cinematográfica internacional de "The Rake 's Progress" como Anne Truelove, co mestre Esa-Pekka Salonen.
Foi un membro do xurado no Festival de Cannes en 1999, presidido por David Cronenberg.
Dende o seu début no Town Hall de Nova York en 1974, Barbara Hendricks é considerada unha das principais e máis activas recitalistas da súa xeración. Aparte do seu amplo repertorio do lieder alemán, é tamén unha destacada intérprete e promotora da música francesa, americana e escandinava.
De entre os pianistas cos que actuou e realizou gravacións destacan Dmitri Alexeev, Michel Béroff, Yefim Bronfman, Michel Dalberto, Love Derwinger, Youri Egorov, Ralf Gothoni, Radu Lupu, Maria Joao Pires, Roland Pöntinen, Staffan Scheja, Andras Schiff e Peter Serkin. O seu grande amor pola música de cámara impúlsaa a participar con regularidade e mesmo a organizar Festivais de Música de Cámara con amigos que comparten esta paixón.
No ámbito concertístico, interpretou o seu amplo repertorio cos principais directores e orquestras do noso tempo.
É unha das artistas as gravacións da cal mellor véndense, con máis de 80 edicións baixo a batuta de mestres como Barenboim, Bernstein, Davis, Dorati, Giulini, Haitink, Karajan, Maazel, Mehta, Sawallisch e Solti.
Barbara Hendricks debutou no Festival de jazz de Montreux en 1994 e, dende entón, actúa regularmente en renomeados festivais de jazz de todo o mundo co Magnus Lindgren Quartet.
En 1977 realizou unha xira por Xapón con Herbert von Karajan; en 1985 con Bernstein; en 1986 coa Ópera de Viena e, en 1996, coa Ópera de Hamburgo.
Ademais da súa actividade operística e concertística en Europa e nos Estados Unidos, alterna o seu calendario cada ano con importantes xiras de recitais por Extremo Oriente ou Sud-América e en Festivais Internacionais do mundo enteiro.
En 1974 participou na estrea americana "dun Espace Déployé" de Gilbert Amy coa Orquestra Sinfónica de Chicago e Sir Georg Solti, quen a invitou a cantar na premiere mundial de "Final Alice" de David del Tredici, obra que volveu interpretar coas Sinfónicas de Boston, Filadelfia e Cleveland, e coas Filharmónicas de Nova York e Los Ángeles. En 1976 cantou na premiere americana de "Dies Irae" de Penderecki coa Filharmónica de Los Ángeles e Zubin Mehta.
En 1996 interveu na estrea mundial de "The Rain in the Trees" de Tobias Pickers con Lorin Maazel e a Sinfónica de Pittsburgh. Como convidada especial de Sir Yehudi Menuhin estreou as obras de 5 renomeados compositores dedicadas a Sir Yehudi Menuhin por os seus 80° aniversario no concerto de clausura do Lincoln Center Music Festival.
En 1997 estreou en Xapón cancións do novo compositor xaponés Mari Takano, e en 2000 "Mölna Elegy" de Sandström, obra encargada para ela polo Festival de Cámara de Gotland.
En 2002 participou na estrea mundial da obra de Bruno Mantovani "Das Erschaft der Dichter nicht", por encarga do Ensemble Intercontemporain de París.
En 2004 estreou "L 'Abbé Agathon' de Arvo Pärt para oito cellos, por encarga do Festival do "Conxunto de Violoncelos" de Francia. En 2004 cantou o papel de Angel na estrea mundial da ópera de Peter Eötvös "Angels in America" baseada na obra de Tony Kushner, no Teatro Châtelet de París.
Barbara Hendricks leva case 20 anos colaborando activamente co Alto Comisionado para os Refuxiados de Nacións Unidas sendo nomeada Embaixadora Honoraria de por vida. A finais de 1991 e de 1993 ofreceu dous concertos de solidariedade en Dubrovnik e en Sarajevo.
En 1998 creou a Fundación Barbara Hendricks para a Paz e a Reconciliación, personalizando a súa loita na prevención de conflitos no mundo e para facilitar a reconciliación nos lugares estratéxicos. En 2001, a petición do Premio Nobel de la Paz Kofi Annan, cantou na gala dos Premios Nobel en Oslo e, en Maio de 2002 con motivo da celebración de independencia de Timor Oriental, como convidada do novo goberno.
Recibiu numerosos premios polo seu labor artístico e humanitario: Doctora Honoris Causa pola Universidade de Lovaina en Bélxica(1990); Doutora en Dereito pola Universidade de Dundee en Escocia (1992); Doutora en Música pola Universidade Wesleyan de Nebraska (1988); Doutora Honoris Causa pola Universidade de Grenoble en Francia (1996). Doutora en Música da Juilliard School of Music de Nova York (2000).
Dende 1990 é membro da Academia de Música de Suecia; En 1986 o Goberno francés nomeouna "Commandeur deas Arts et deas Lettres" e en 1992 "Chevalier de la Légion de 'Honneur' polo Presidente François Mitterrand en persoa.
En 2000, recibiu o Premio das Artes da Fundación Príncipe de Asturias pola súa defensa dos Dereitos Humanos e pola contribución do seu labor artístico ao patrimonio cultural da humanidade.
En 2001 foi galardoada polo Club Internacional Lions para apoiar o labor da súa fundación.
En 2004 a Universidade de Xirona outorgoulle o Premio Internacional Xifra Heras, pola súa humanidade, humildade e honradez.
Barbara Hendricks reside en Europa dende 1977, é cidadá sueca e ela e o seu marido teñen tres fillos.
Varela Producións Multimedia, fundada por Elise Varela e Blanca Marsillach, foi inicialmente creada para coproducir proxectos no mundo cinematográfico e publicitario. A nosa estratexia é traer tanto produtoras, artistas e clientes do talle de Coca-Cola, General Electric, Shania Twain, Geri Halliwell... e integralos con equipos técnicos, localizacións e producións españolas, de maneira que este intercambio cultural enriqueza tanto ao mercado nacional así como aos proxectos.
Co respaldo de anos de experiencia dentro do cinema e a publicidade decidimos ampliar o noso horizonte dentro do mundo do teatro.
En 2003, Varela Produccciones Multimedia asóciase coa Compañía Teatral de Blanca Marsillach, levando a cabo a adaptación, produción e montaxe de “La Noche al desnudo” (What the night is for) do recoñecido autor teatral Michael Weller. Animados polo recente éxito e a boa acollida de crítica e público da adaptación de “La Noche al desnudo”, Varela Producións Multimedia e a Compañía de Blanca Marsillach emprenden con entusiasmo a realización da comedia Con las Alas Cortadas (April in Paris) do autor británico John Godber, adaptada e dirixida por Ana Diosdado.
Actualmente, percorremos o país con extrarodinarios resultados xunto á obra El Reino de la Tierra (Kingdom of Earth) do grandioso Tennessee Williams; unha posta en escena na que ademais Blanca Marsillach e Elise Varela participaron como traductoras deste magnífico libreto. Esperamos que o noso esforzo neste novo proxecto de produción, Parella aberta de Darío Fó, reforce e contribúa o marabilloso mundo do teatro.
Esta produtora aposta fortemente pola calidade das súas montaxes, dando ao público un espectáculo teatral tal e como todos entendemos o teatro no seu estado puro. Cremos que xunto á extensa difusión que facemos del en medios de comunicación, xerando reportaxes e entrevistas en televisión, radio e prensa, con estas obras tamén queremos apoiar a dramaturxia internacional contemporánea, abrindo as portas das fronteiras internacionais e enriquecendo culturalmente o noso público.
Parella Abertade Dario Fo |
Antonia Mambreti e Pío Antonini forman unha parella modélica, a vida da cal pasa día tras día sen ningún contratempo de importancia nin ningún acontecemento relevante a parte das normais e numerosas aventuras extramatrimoniais del e dos normais e numerosos intentos de suicidio de ela, todo dentro dunha "perfecta" e "harmoniosa" vida conxugal. Pero esta situación cambiará dunha forma drástica cando, ante a insistencia e persistencia do seu marido, Antonia acepta transformar a súa clásica situación por un típico e democrático sistema de parella aberta no cal todo funciona á perfección, polo menos para el, mentres estea aberta por un só lado: o do marido. Pero chega o día en que Antonia xa aprendeu o suficiente como para empezar a experimentar, e buscando, buscando, atopa e así, comunícalle ao seu marido que decidiu cambialo por esta nova situación e, de paso, por un home marabilloso que, sen que o marido o saiba, non é máis que un produto da fantasía de Antonia e a formulación en voz alta, imaxinada e vingativa de todo o que sempre soñara nun home. Ou quizais no...¿Existe en realidade este ser marabilloso? A suma de todo isto daranos toda unha cadea de situacións realmente patéticas e angustiosas, pero presentadas, paradoxalmente, cun gran sentido do humor. Rame e Fó constrúen ante nós unha serie de acontecementos absurdos e tráxicos dun xeito francamente divertida, provocando este tempo que o espectador se vexa reflectido na obra dunha ou outra forma.
Camiñando |
CAMIÑANDO: Acción de camiñar, percorrer un camiño dando pasos, sen levantar por completo un pé do chan ata que o outro estea pousado.
Nesta descripción da acción de camiñar ,recolle o desnrolo da investigación de distintos movementos e accións cotidianas nos espazos do Camiño de Santiago.
Canco López |
Naceu en Sarria (Lugo 1964),
onde inicia os seus estudios musicais, pasando polos Conservatorios de Santiago de Compostela, Lugo e Madrid onde estuda órgano e clave con Anselmo Serna e Genoveva Gálvez, respectivamente.
En 1986 coñece a Francisco Guerrero, de quen recibe clases de composición, integrándose no seu círculo de alumnos. Actualmente é membro de Rigel (Departamento de Investigación para as Músicas Complexas), froito dunha estraña unión entre músicos e enxeñeiros, que fundou e dirixiu Francisco Guerrero.
Recibe axudas da Xunta de Galicia en diversas ocasións e en 1990-91 vive na Residencia de Estudantes becado polo Concello de Madrid. onde escribe Suite Vollard para 11 grupos instrumentais e Apotelésmata para 2 óboes, 3 clarinetes e 2 trombóns.
En 1988 estrea Yen (Contrapunctus), para frauta, óboe e piano, no Auditorio do Real Conservatorio Superior de Música de Madrid; en 1989 Sigot, para 3 percusionistas, tuba e recitador; e sete anos máis tarde, en 1996 no Centro de Arte Contemporánea de Santiago de Compostela, Amiat I e Amiat II para trío de corda.
En 1999 estréase Canzona Prima para Clarinete só no Teatro Central de Sevilla e en Xuño de 2002 no Pazo de Lozoya de Segovia Añoram para violín só. En 2003 no Museo Nacional Centro de Arte Raíña Sofia estréase Senum C para Electrónica, e en Febreiro do 2004 no Auditorio Nacional a estrea Semel para orquestra de corda.
Atraído polo campo da interpretación musical asiste a cursos de música antiga e contemporánea. Pertence a varios grupos e crea en 1991 Ars Combinatoria (Taller de Interpretación Musical).
A "Capela Compostelana" formouse coa intención de poñer"nuevamente en luz" a música dos séculos XVI ,XVII e XVIII. A nosa interpretación parte do uso das técnicas vocais e instrumentais proprias de cada un dos periodos e estilos que abordamos, camiño idóneo, ao noso entender, para comprender e disfrutar unhas obras lonxanas para nós no tempo. Deste xeito tentamos de aprender con humildade e respeto a práctica daqueles músicos contemporáneos delas. Os integrantes do conxunto formáronse no eido da música antiga, e o azar ou a necesidade xuntounos no fin do mundo, que é Compostela. Dende o ano 1988 Capela Compostelana ten feito concertos por diferentes lugares de España, participando en prestixiosos ciclos adicados á música antiga; entre eles: Festival de Vitoria, Semana de Música Antigua de Estella, Festival Internacional de Deia, Concerts de Música Barroca de Palma, Cinco días de Musica Barroca de Zamora, Noches de la Ciudad Vieja (A Coruña), Auditorio de Galicia... Capela Compostelana adica unha parte importante do seu traballo á recuperación e difusión da música galega renacentista e barroca. Neste campo editou os discos "José de Vaquedano, maestro de capilla de la Catedral de Santiago de Compostela" (Ed. Edigal) y "Villancicos a Santiago" (Ed. Fonti Musicali), con obras inéditas da Catedral de Santiago de Compostela, e prepara actualmente próximas grabacións con música española deste periodo.
Charo Pita |
Naceu á idade de seis anos cando rematou de ler o seu primeiro libro.
Dende ese día a súa idade foise adaptando ata a facer sentir contemporánea de todo o mundo. Resulta difícil dicir algo sobre ela salvo que sempre está a medio camiño:
nin nena nin adulta, nin gorda nin fraca, nin loura nin morena, nin india nin vaqueira, nin de aquí nin de alí, unha salvaxe apracible, entre o po da viaxe e a modorra dunha butaca vella, unhas veces coa palabra na boca, outras coa música...
O seu traballo como narradora abrangue diversas áreas do fabuloso, dende o conto infantil ata o relato erótico ou de terror e as montaxes cuentístico musicais. Tamén imparte talleres de narración oral.
Desenvolve a súa actividade como narradora dende o ano 1994 por todo o ámbito da xeografía española.
Estudou canto con Mercedes Díaz e Laura Alonso. É licenciada en filoloxía hispánica pola Universidade de Salamanca.
Como escritora recibiu algúns premios literarios e ata o momento publicou Igor (ed. Kalandraka, 2001), Desde Arcadia para Govinda (premio de poesía Espiral Maior, 2002), Alguien de Alguna Parte (Brosquil ed., 2004), así como artigos en diversas revistas de literatura. No ano 2000 gravou un disco co grupo de música medieval Malandança no que participa como narradora e cantante. Coordina tamén talleres de narración oral.
Existen encontados de moitísimos tipos:
princesas,
Sapos,
Bruxos,
Bonecos,
Trenes,
Fabas,
Reis,
Lúas,
Xabesubupanpasus,
Dragóns,
Camelas...
todas e todos encontados en palabras.
Como os tomates en conserva ou os mexillóns en escabeche. E a lata vaise abrindo pouco a pouco, frase a frase, dicindo moi pachorrento cos labios relaxados e as orellas frescas. Éimportante sentir nos oídos o regosto peculiar de cada historia. Iso alimenta. Como o leite condensado ou os melocotóns doces. Hai Ando historias salgadas ao xeito das patacas fritidas sempre alegres e riseiras. Outras son misteriosas como os paquetes de gotogrós que xa non se venden nas tendas.Hai historias tristes como os botes de espárragos e tan tenras como os filetes de merluza.
Depende do menú do día.
De como veña a encontadora.
De como sexa a fame dos que escoitan.
Pero todas dun xeito ou outro axudan a Infantil e familiar medrar porque teñen vitamina I de Imaxinativas.
Espectáculo de historias no que a palabra se fai ollada ao fondo das relacións humanas: fábulas de eses amores, posibles e imposibles que inventan día a día os ritos más fantásticos de cortexo, apareamento e convivencia, onde a felicidade, lonxe de definirse como a simples satisfacción do que se desexa, convértese nun baúl misterioso que endexamáis se remata de abrir.
Claudio Astronio |
Graduouse coas máis altas cualificacións en Órgano e Composición noConservatorio "C. Monteverdi" de Bolzano e posteriormente "cum laude" e mención en Clave no Conservatorio "G. B. Martini" de Bolonia, baixo o maxisterio de Annaberta Conti. Participou en varios master-classes en Haarlem, Innsbruck e Santiago de Compostela, onde obtivo o premio "Andrés Segovia e Ruiz Morales. Completou estudios con Montserrat Torrent en Barcelona.
Foi premiado en varias ocasións en diversas competicións tanto de clave coma de órgano. Dirixe o ensemble Harmonices Mundi, con instrumentos orixinais, centrado no repertorio instrumental de Italia e Alemaña dos séculos XVI e XVII.
Á fronte do seu grupo e tamén como solista, participou nos máis importantes festivais de órgano e de música antiga de Italia, Europa e EE. UU. Gravou en numerosas ocasións para radios e televisións europeas e estadounidenses.
As súas gravacións para o selo Stradivarius recibiron importantes críticas e galardóns da prensa especializada; entre elas, a edición completa da obra de teclado de Antonio de Cabezón, os tres primeiros volumes da cal recibiron a "Recomendación do Mes" de Diapason, Goldberg e Continuo. A súa gravación da terceira parte do Clavier-Übung de J. S. Bach foi premiado por Répértoire (10), Diapason (5), Goldberg e Le Monde de Musíquea (Choc). Rexistrou en disco arias de Rinaldo na transcrición para clave de William Babell, e, con Harmonices Mundi, as Cantatas, op. 4, de Albinoni, o oratorio S. Giovanni Battista, de Stradella e recentemente as Lamentationes Jeremiae Prophetae, de Zelenka.
Publicou diversos artigos para revistas musicológicas (Musica domani e Galileo) e impartiu seminarios sobre a simboloxía retórica na obra de J. S. Bach.
Recentemente realizou unha edición moderna da obra completa para teclado de Antonio de Cabezón (Bolonia: Ut-Orpheus). Realiza master"classes de clave e órgano en Italia, España, Noruega, Dinamarca e outros países europeos, así como na Academia Europea de Música Antiga (órgano) e na Instituo de Música "Antonio Vivaldi" de Bolzano (clave e música orquestral).
É membro fundador da Asociación de Música Antiga de Bolzano e traballa como director artístico do Festival Internacional de Música Antiga, paralelo á Academia Europea de Música Antiga denominada "Antiqua.bz". Os seus intereses musicais tamén inclúen o jazz e o pop, estilos para os que realizou composicións e arranxos.
Compañía y |
A maioría de nós fomos ou coñecemos algún inmigrante na nosa vida. Non todos os inmigrantes veñen en avión ou cun séquito de avogados que lles conseguen os papeis legais para residir no noso país.
Moitos chegan nos chamados cayucos ou embarcacións pequenas dende países africanos como Senegal ou Mauritania. Neles ímonos fixar para este proxecto coreográfico.
A realidade destes "viaxeiros" forzados, contrasta coa das persoas que viaxan en luxosos barcos, ou cruceiros, por motivos de ocio e turismo. O seu modo de viaxar, os servizos que reciben no barco e a forma de mirar o lugar visitado, contrasta coa mirada deses inmigrantes en Cayucos.
Na obra de danza 9 días e 20 horas á deriva, mestúranse a danza, a música e as artes visuais, coa incorporación dun documental sobre os cayucos chegados ás costas españolas.
9 días e 20 horas á deriva, pretende, sen xulgar, presentar a realidade desas persoas que chegan nos cayucos dende lugares con máis pobreza e falta de liberdade que no noso país. Á súa vez, queremos presentar a realidade das persoas que viaxan en cruceiros.
Los ConCiertos Reales |
Fernando Dacosta |
Disque Danza é un proxecto de danza contemporánea asentado en Vigo que xorde no ano 2004, logo da disolución de Dobre Xiro Danza, compañía co-fundada e co-dirixida por Cristiane Boullosa e Olga Cameselle sendo esta última a actual responsable de Disque Danza. Este proxecto está bencellado á difusión e formación das artes escénicas por medio do centro A Artística espacio onde desenvolve o seus proceso de creación escénica.
O plantexamento de Disque Danza dende o seu comenzo é traballar e colaborar con outras expresións artísticas e abrirse a novos espacios onde ofrecelo seu traballo e asemade abrirse á experimentación da man de intervencións en espacios non escénicos e de encargos concretos.
Dende os seus inicios colaboran no proxecto creadores entre outros como Cristina Domínguez , Alfredo Rodríguez ou Patricia Soto Gil e Francisco Soto Gil (deseñadores e creadores da firma de roupa La Canalla) tendo a oportunidade de xogar con espacios non escénicos para diferentes eventos como a súa participación no programa Galicia Para el Mundo (productora Pórtico) desenvolvido nas illas Cies.
Este percorrido iníciase có espectáculo Disque... e continuado con intervincións en espazos non convencionais con pezas como Sílice, Paséate Canalla, ou Musicol e novos proxectos escénicos aínda en cartel: Cadanseu Chapeu e Menú Vexetal. No 2007 colaboran con A Factoría Teatro na montaxe Castro Nós (o baile).
A sensación de moverse as veces non é máis que un vai ven sobre o vacío. Ese pendurar máis que un estado individual é unha situación colectiva na que se agachan cousas agradabeis e non tanto, eso sí, cada quen coa súa particularidade.
Cadanseu Chapeu ofrece unha peculiar visión sobre os estados de individualidade colectivizada (pendurar non é máis que unha fantasía sobre o desplazamento); o feito de moverse colectivamente pode pasar por asumirse a unha propia e @s demáis, cada quen coa súa cor, cada unha coa súa peculiaridade, cadanseu chapeu na mesma dirección.
Holger Falk |
| www.holgerfalk.de |
Antón Fortes |
Antón Fortes Torres (Sarria, Lugo, 1957) estudou Filoloxía Románica, Galego-Portuguesa e Hispánica na Universidade de Santiago de Compostela. Realizou igualmente estudos de lingua e literatura na Universidade Paul Valéry de Montpellier e nas Facultades de Letras de Coimbra e Lisboa. Na actualidade exerce como Catedrático de Lingua e Literatura Galegas no Instituto Xograr Afonso Gómez de Sarria.
No ano 1997 publicou na editorial Espiral Maior FIGURAS MASCULINAS DE MEIO-CORPO, con prólogo de Xosé María Álvarez Cáccamo, libro que acadou o Premio Legais 2001. Neste ano publica o seu segundo poemario, SEXTO FETICHE.
Na Biblioteca Virtual Galega colgou no ano 2003 a súa terceira obra, ABSTRUSOS.
Actualmente traballa nunha novela...
Elena Sancho |
Elena Sancho Pereg nace en San Sebastián. Entra a formar parte da Escolanía Santo Ignacio Ignacio, e inicia os seus estudios musicais co seu primeiro mestre de Canto, Javier Santacana. Trasládase a Madrid para ingresar na Real Escola Superior de Canto onde actualmente finaliza os seus estudios baixo o maxisterio de Ramón Regidor e Jorge Robaina.
En ano 2000 realiza unha xira coa Escolanía Santo Ignacio Ignacio por Xapón (Fukuoka, Nagoya, Tokyo, Osaka etc.) interpretando as "Vésperas en Fa" de Haydn. Co grupo coral Musikalis ofrece concertos en Wiesbaden, Alemaña durante os anos 2004 e 2006 ("Stabat Mater" de G. B. Pergolessi e "Laetenie Venerabile Sacramento de W.A.
Mozart respectivamente). Con este grupo realiza a gravación dun CD de obras relixiosas do arquivo do Santuario de Aranzazu.
As súas dúas grandes paixóns son a música antiga e a ópera. No primeiro xénero colaborou con grupos como: Ars Combinatoria (ciclos de música de cámara de Bach e Haendl e dirección de Canco López), Música Ficta ("Ao Saír o Amor do Mundo" de S. Durón e dirección de R. MAyavibarrena), Los Músicos da súa Alteza (obras de Samaniego, baixo a dirección de L. A. González), Coro e Orquestra da UNED (Misas de Réquiem e Coroación de W.A. Mozart e baixo a dirección de Adrián Cobo). Tamén colaborou coa Academia de Música Antiga da Universidade de Salamanca (baixo a dirección de Richard Levitt e David Mason) e co Departamento de Música Antiga do Conservatorio de Arturo Soria así como no Conservatorio de Ámsterdam.
É membro fundador do grupo vocal e instrumental Opera Omnia con quen afondou no repertorio de autores españois e europeos do Renacemento e Barroco, abranguendo Schutzt, Buxtehude, Monteverdi, Vivaldi, Guerreiro, Diego Pérez del Camino.
Na súa traxectoria operística colaborou recentemente con Fernando Argenta e Tomás Garrido (gravación para "O Conciertazo" e posteriores representacións en numerosos teatros e festivais nacionais) como Bastiana na ópera mozartiana de "Bastián Bastiana". Interpretou o personaxe de Blonde "do Rapto do Serrallo" baixo a dirección de Francisco Lara en Valladolid.
Así mesmo "Cendrillón" de Pauline Viardot no festival ARE MORE de Vigo baixo a dirección musical de Aurelio Viribay e dirección escénica de Alberto de Miguel, e o de Madame Hertz do sainete lírico mozartiano "O Empresario", baixo a dirección musical de Borja Rubiños e escénica de Guillermo Amaya.
Foille outorgada unha bolsa de Xuventudes Musicais de Madrid no ano 2006, sendo admitida na recoñecida Guildhall School de Londres para ampliar os seus estudios de postgrao no próximo curso 2007.
Elena González |
É titulada en Arte Dramática pola Real Escuela Superior de Arte Dramático. Recentemente, participou en Risas y Destrución, dirixida por Alfredo Sanzol. Destaca tamén a súa actuación en Divinas Palabras, dirixida por Gerardo Vera, Cara de Plata, por Ramón Simó, Historia de una Escalera por Juan Carlos Pérez de la Fuente, Madre el Drama Padre por Sergi Belbel, Biografía, Un Juego, por Antonia García, Juul, ¿Que te ha pasado? espectáculo infantil da compañía Ultramarinos de Lucas, Sólo los Peces Muertos Siguen el Curso del Río. por Jesús Cracio, e Retablo de la Avaricia, la Lujuria y la Muerte por José Luis Gómez.
Elsa Ferrer |
Nace en Madrid onde comeza os seus estudios musicais no Real Conservatorio Superior de Música. Máis tarde se traslada do Conservatorio da súa cidade natal ao Conservatorio do Liceo de Barcelona para perfeccionar os seus estudios de violín con Gonçal Comellas.
Afonda na música dos séculos XVII e XVIII cun violín barroco traballando con Angel Sampedro, Sigiswald Kuijken, Claudio Astronio..., ao mesmo tempo que se introduce na interpretación de música medieval tañendo a fídula.
en diversas ocasións coa JONDE, Doxa, OBS,Capela de Ministrers, Orquestra Barroca de Xátiva, Capela Real de Madrid, Taller de Música Contemporánea do CGAC, "Compagnia de Musici" di Parma, Camerata del Prado de Madrid, Zarabanda.
Ofrece concertos tanto no ámbito nacional como internacional, ademais de tomar parte en varias gravacións de CD. É membro fundador do grupo Ars Combinatoria co que interpreta programas como solista, e en diferentes equipos de cámara e orquestra.
Esteve Ferrer |
Compañía profesional de danza que nace no ano 2003 baixo a dirección de Carlota Pérez (coreógrafa, bailarina e historiadora da arte) que tras traballar xunto ao produtor e deseñador gráfico Alex Piñeiro na creación e organización de proxectos culturais e de festivais internacionais de teatro de rúa, inicia a súa andaina como coreógrafa levando a cabo o seu primeiro espectáculo de danza contemporánea "Ás agachadas" estreándoo en Povoa do Varzim. Dende esa data ata hoxe traballou con diferentes bailarins:
Armando Marten, Branca Branco. Alexis Fernández, David Loira, Katerina Varela e fixo colaboracións coreográficas con diferentes coreógrafos: Damian Muñoz, Xema Diaz, Chevy Muraday entre outros. Durante os últimos 3 anos levou a cabo espectáculos de rúa, sala e espazos de arte. Os "Nosos sonos nun baul" ( danza contemporánea para nenos -2004) "Mínimas doses de danza" ( danza contemporánea na rúa- 2004) "A remollo" ( danza contemporánea e voz na rúa- 2004) "Arteandando" ( museos en danza, espectáculo multidisciplinar para o día internacional dos museos- 2005) " e diferentes pezas curtas para diferentes eventos culturais.
O último espectáculo da compañía, "Meltemi", nace dunha colaboración co coreógrafo vasco Damian Muñoz no ano 2005 e comparten coreografía cos seus cinco intérpretes, peza estreada en abril do 2005 e ampliada como proposta de sala en agosto do 2005.
A compañía comeza en Xaneiro a creación do seu próximo espectáculo titulado "Arteaescena" unha posta en escena de mediano formato con música en directo e todo público baseada nas vangardas artísticas.
A compañia atopa dentro da rede de teatros galega e dos circuítos da deputación de A Coruña e representou os seus espectáculos pola maioría das cidades galegas, Valencia, Madrid, Povoa do Varzim, Oporto, Barcelona, Burgos...
El Meltemi es un viento frío ruso que se evapora en los Balcanes, que hincha las velas griegas y agita las camisas en las tardes de verano.
Es un viento de cola de caballo, que impide que se asiente la humedad.
Es un aire que frota y frota hasta hacer visible la textura de una puerta de madera bajo la pintura; hasta hacer visbles los poros de la piel de un limón y la arruga del hielo en un vaso, hasta hacer visible la humedad del hocico de un perro que duerme a la sombra de un muro.
Tengas la edad que tengas el Meltemi te estira la piel, alivia la frente del viajero desesperado, el viajero que no ha viajado aún lo suficiente como para haber dejado atrás su futuro.
Si abres la boca, el Meltemi te restriega y te lava el cráneo; cada pensamiento será nuevo y te llenarás de un hambre de claridad, el tirón de músculos precisos. Sentirás pellizcos de pasado como pan para pájaros marinos, verás los tronocs hincharse y hundirse, o como unos picos afilados los atrapan y los engullen en el aire.
Gemma Bertagnolli |
Nata a Bolzano, dopo aver vinto i concorsi As.Li.Co di Milano e Viñas di Barcellona (premio speciale come migliore interprete mozartiana), ha iniziato giovanissima una carriera che l’ha portata in breve a cantare nei principali teatri ed istituzioni italiani ed esteri e in festivals internazionali, tra cui Teatro alla Scala di Milano, Maggio Musicale Fiorentino, Parigi Théâtre des Champs Elysées, Accademia Nazionale di Santa Cecilia a Roma, Concertgebouw ad Amsterdam, Salzburger Festspiele, Rossini Opera Festival a Pesaro, e a prestigiose collaborazioni (Muti, Maazel, Mehta).
Oltre a quelli già citati, ha cantato con direttori quali: Roberto Abbado, Bruno Bartoletti, Umberto Benedetti Michelangeli, Maurizio Benini, Semyon Bychkov, Daniele Gatti, Gianandrea Gavazzeni, Gianluigi Gelmetti, Fabio Luisi, Ennio Morricone, Marc Minkowsky, Daniel Oren, Stefan Anton Reck, Wolfgang Sawallisch, Simone Young.
Tra i ruoli interpretati: Pamina/ Flauto Magico, Zerlina/Don Giovanni, Despina/ Così fan tutte, Susanna/Le nozze di Figaro, Carolina/Matrimonio segreto, Norina/Don Pasquale, Nannetta/Falstaff, Oscar/Ballo in Maschera, Adele/ Fledermaus, Gretel/Hansel und Gretel, Blumenmädchen/ Parsifal, Amenaide /Tancredi.
Il vasto repertorio concertistico di Gemma Bertagnolli comprende dallo Stabat Mater di Pergolesi e di Boccherini, all’Exultate Jubilate e l’integrale della musica sacra di Mozart, quest’ultima eseguita nel ciclo triennale con Umberto Benedetti Michelangeli e l’Orchestra da camera di Mantova. fino al repertorio sinfonico (Nona Sinfonia di Beethoven, Seconda e Quarta Sinfonia di Mahler).
Tiene da anni concerti con Antonio Ballista, in un ampio repertorio che spazia da Mozart e Rossini alla musica contemporanea e alle canzoni da film.
Molto importante il sodalizio musicale con Giovanni Antonini, a fianco del quale si è esibita, oltre che nelle opere, in numerosi recitals in Brasile, Germania, Spagna.
Cantante d'elezione per il repertorio barocco, ha approfondito la prassi esecutiva collaborando con i maggiori specialisti del settore, tra i quali Giovanni Antonini/Giardino Armonico, Ottavio Dantone/Accademia Bizantina, Rinaldo Alessandrini/Concerto Italiano, Fabio Biondi/Europa Galante, Ivor Bolton, Christophe Coin, Alessandro De Marchi, René Jacobs, Ton Koopman, Trevor Pinnock, Christophe Rousset, Jean-Christophe Spinosi/Ensemble Matheus Brest, Freiburger Barockorchester, Akademie für Alte Musik Berlin. Stefano Maria Demicheli/Ensemble La Tempesta; Federico Guglielmo/L’arte dell’Arco; Diego Fasolis/ensemble I Barocchisti.
Tra le produzioni di opera barocca cui Gemma Bertagnolli ha preso parte si segnalano: Emira nel Solimano di Hasse con René Jacobs alla Staatsoper unter den Linden di Berlino; Il Ritorno di Ulisse in Patria e L'Incoronazione di Poppea con Ivor Bolton e Luca Ronconi al Maggio Musicale Fiorentino; L'Incoronazione di Poppea conRinaldo Alessandrini e Graham Vick al Comunale di Bologna, e di recente Drusilla con Ottavio Dantone a Cremona, Como, Ferrara e Pavia; Nerone nell’Agrippina di Händel e Maddalena ne La Resurrezione di Händel con il Giardino Armonico e Giovanni Antonini al Festival Styriarte di Graz; Aristea ne L’Olimpiade di Pergolesi con Ottavio Dantone al Festival Pergolesi di Jesi e al Ravenna Festival; Piacere ne Il Trionfo del tempo e del disinganno di Händel con Concerto Italiano e Rinaldo Alessandrini, e Mark Minkowsky alla Opernhaus di Zürich; Rosane ne La verità in cimento di Vivaldi con Ensemble Matheus e Spinosi; Ersilla nell’ Orlando Finto Pazzo; Megacle nell’Olimpiade di Vivaldi a Parigi al Théâtre des Champs Elysées e al Teatro Regio di Torinocon l’Academia Montis Regalis e Alessandro De Marchi.
Tra le produzioni operistiche a cui ha preso parte: Jenufa direttore Bartoletti e Ballo in maschera direttore Luisi al Carlo Felice di Genova, Zauberflöte/Pamina con Gelmetti all’Opera di Roma e Korsten al Teatro Lirico di Cagliari, Tancredi/Amenaide direttore Gelmetti a Roma, Le Nozze di Figaro/Susanna direttore Mehta al Comunale di Firenze, .Don Giovanni/Zerlina direttore Gatti al Comunale di Bologna, La finta semplice/Ninetta con Carella e Gandini a Venezia Teatro La Fenice, recentemente a Torino Teatro Regio The Tempest di Purcell/Galante con Grazioli e Cobelli in prima esecuzione assoluta per le Olimpiadi della Cultura 2006, a Firenze Maggio Musicale Fiorentino nuovo allestimento di Falstaff /Nannetta direttore Zubin Mehta, regia di Luca Ronconi.
La sua vasta discografia comprende la partecipazione all’integrale vivaldiana di Naive/Opus 111 premiata dai maggiori riconoscimenti della critica internazionale (tra cui “Gramophone Awards”, “Choc du Monde de la Musique“, "Timbre de Platine" d'Opéra International), le numerose incisioni con Antonio Ballista tra cui Mon ami Rossini e Ninna nanne e Serenate per Bottega Discantica, Cinema concerto con Ennio Morricone, Branduardi e Dulce Pontes per Sony Music.
Iván García |
Nado en Caracas-Venezuela e residenciado en Barcelona España, destaca as súas colaboracións no traxecto da súa carreira cos directores Jordi Savall, Gabriel Garrido con Ensambladura Elyma de Ginebra; Christophe Rousset en Les Talens Lyriques, Octaviano Tenerani en Il Rosignolo Orchestra, Federico M Sardella, Fabio Biondi, Eric Hall, Manuel Hernández -Silva, Edmon Colomer e Manuel Galduf.
Na dirección escénica destaca as súas colaboracións cos mestres Gilbert Defló, Carme Portacelli, Gustavo Tambacio ,Carles Santos, Carles Canut Luís Olmos e Calixto Bieito, Lindsay Kemp.
Dende o seu debut europeo no Glasgow Festival (1996) participou nos máis prestixiosos teatros, festivais e recitais: Teatro Colón de Bos Aires, Opera de Tel Aviv-Israel, Opera de Lyon, comedie de Montpellier, Grande Teatro Liceu de Barcelona, Teatro dei Rinnovati de Siena, Metropolitano de Medellín; Liceo de Salamanca, Teatro Arriaga de Bilbao. Salas de Concertos: Konzerthaus de Viena, Concertgebouw-Amsterdam, Philharmonie de Luxemburgo, Auditorio de Barcelona, Auditorio Nacional Madrid. Festivais: Beaune, Glasgow, Ambronay, Perigueux, Vredenburg de Utrecht, Styriarte en Graz, Altstadtherbst Festival Dusseldorf, Perelada, Cunca, Torroella de Montgrí, Teatre Lliure Barcelona e Teatro Español de Madrid e Teatro da Zarzuela.
Para o selo K617 participa nas gravacións do Vespro della Beata Vergine 1610, a ópera L'Incoronazione di Poppea de Claudio Monteverdi e o Oratorio Il Sansone de Buenaventura Alliotti, todas baixo a dirección de Gabriel Garrido.
TACTUS (Italia) Acis, Galatea e Polifemo de G.F. Handel, baixo a dirección de Octaviano Tenerani. Participa no recente DVD L 'Orfeo - Monteverdi baixo a dirección de Jordi Savall.
O seu repertorio inclúe dende as Passiones San Juan eSan Mateo, Misa en Se menor e Cantatas varias de J.S. Bach; Oratorio El Mesias, Judas Macabeos de G.F. Handel; Réquiem, Misas e Arias de Concerto de W.A. Mozart; Creación de J Haydn, Piccola Messa Solemne de G.Rossini.
Entre as óperas: L 'Orfeo (Caronte) e L 'Incoronazione di Poppea (Séneca) de C Monteverde; The Fairy Queen de H Purcell; Acis, Galatea e Polifemo de G. F. Handel; Cosín fan Tutte (Don Alfonso), Don Giovanni (Leporello) e Die Zaubertflöte (Sarastro) de W.A. Mozart; Fidelio (Rocco) de L.V. Beethoven, La Donna del Lago de G. Rossini.
Recitais de Old American Song de Aaron Copland; The Hermit Song de Samuel Barber, Spirituals Tradicionais e Música Popular Latinoamericana.
No Conservatorio Simón Bolívar de la Orquesta Nacional Juvenil deVenezuela estudou co Mestre William Alvarado. E asesoramento vocal con Mtro. Pedro Liendo.
Iván García é Premio Casa do Artista Nacional en Venezuela 1999 e LIFT'99 Londres, respectivamente como actor pola obra Concerto Barroco de Alejo Carpentier.
Juan Carlos Asensio |
Nació en Madrid. Ingresó como niño cantor en la Escolanía de Santa Cruz del Valle de los Caídos, donde comenzó sus estudios musicales. Luego continuó su preparación musical en el Real Conservatorio Superior de Música de Madrid. Obtuvo el premio de honor Fin de Carrera, en la especialidad de musicología.
Su formación en el campo de la monodia comenzó en su etapa de estudios en la Escolanía, que completó en sus estudios en la Abadía de Solesmes con Dom Eugène Cardine OSB, Dom Jean Claire OSB y Dom Daniel Saulnier OSB, y en distintos cursos con Jean Jeanneteau, Hermino González Barrionuevo, Alberto Turco, Olivier Cullin, Claire Maître, David Even, Nino Albarosa, Marie-Noël Colette y Johannes Berchmans Göschl.
Asimismo ha estudiado la interpretación de la primitiva polifonía con Marcel Pérès, director del Ensemble Organum de París. Es colaborador en los proyectos musicales de la Fundación Caja Madrid y del RISM-España (Répertoire International des Sources Musicales). Ha publicado distintos trabajos en revistas especializadas (Early Music, Revista de Musicología, Anuario Musical, Études Grégoriennes) y ha presentado ponencias y comunicaciones en varios congresos nacionales e internacionales relacionados con la música medieval.
Recientemente ha publicado la primera transcripción completa del Códice de Madrid, patrocinado y editado por la Fundación Caja Madrid, junto a una nueva transcripción del Códice de Las Huelgas, patrocinada por la misma Fundación. Es colaborador del Atêlier de Paléographie Musicale de la Abadía de Solesmes y Catedrático de Canto Gregoriano y Paleografía Musical en el Conservatorio Superior de Música de Salamanca. Desde 1996 es director de Schola Antiqua.
Desde 2001 participado en la Semana de Música Religiosa de Cuenca con su grupo Schola Antiqua. Acaba de publicar el libro-disco Canto gregoriano en la editorial Alianza.
Gordan Nikolic |
Gordan Nikolic comezou a tocar o violín á idade de sete anos. En 1985 inscribiuse o Musikhochschule Basilea e empezou a estudar co famoso violinista e director, Jean-Jacques Kantorow. Catro anos máis tarde obtivo os seus diplomas como profesor e solista coa distinción máis alta.
Así mesmo, traballou con W.Levin, W. Lutoslawsky, G. Kurtag, cultivando o seu interese en música barroca e contemporánea.
En 1990 designáronlle violín solista do d 'Auvergne de Orchestre e dirixiu regularmente a orquestra, incluíndo unha viaxe a Alemaña en 1993. Nomeárono primeiro violín da Orquestra de Cámara de Lausane en 1996, deixando esta función dous anos máis tarde, cando se converteu en primeiro violín da Orquestra Sinfónica de Londres. En 2004 noméanlle director musical do Nederlands Kamerorkest, onde a programación e os seus maxistrais interpretacións suscitan o entusiamo de público e crítica.
Gordan Nikolic foi laureado con moitos premios internacionais como o de Di Brescia de Tibor Varga, de Niccolo Paganini, de Cittá, entre outros e actuou como solista de principais orquestras europeas, tales como a Orquestra da Radio Suisse Romande, a Orquestra Sinfónica de Londres, La Sinfonie-Orchestre de Radio Basilea, Combatimento Consort en Amsterdam, etc. Ha realizado numerosas de gravacións para diversos selos discográficos (Olimpia, Lyrinx, Syrius).
Dende o ano 2005, Gordan Nikolic comeza unha importante colaboración coa London Symphony Orchestra con quen interpreta como solista tres emblemáticos concertos: o concerto de Brahms baixo a dirección de Sir Colin Davies e o Triplo Concerto de Beethoven con Emmanuel Ax, Tim Hugh e Bernard Haitink no Barbican Center de Londres.
Coa London Symphony Orchestra dirixiu e interpretou un programa que inclúe o Concerto nº 1 de Paganini.
Así mesmo, ofrece o Concerto de Beethoven coa Nederlands Kamerorkest no Concertgebouw de Amsterdam.
Colabora coa Orquestra Nacional de l 'Île de France baixo a batuta de Emmanuel Krivine e coa Manchester Camerata realiza o oncerto de Mendelssohn e a integral das sonatas de Schumann e de Bramas en San Lukes de Londres. Baixo o seu liderado musical atópase o proxecto BandArt, creado no ano 2002 e presidido por Sir Colin Davis. Dende hai 10 anos é o principal concertino de London Symphony Orchestra. Gordan Nikolic toca un violín fabricado por Lorenzo Storioni (Cremone) en 1776.
Laura F. Alcalde |
Estudiou canto non Conservatorio de Madrid e na Escola Superior de Canto de Madrid, baixo a tutela de Piar Pérez Iñigo, Xullo A. Múñoz e Miguel Zanetti, entre outros.
Recibíu clases de canto de Itziar Álvarez Arana, Nancy Argenta, Evelyn Tubb e Gerd Türk.
Realizou cursos de técnicas de voz e música contemporánea con Esperanza Abad.
Dende 1995, forma parte do grupo Ars Combinatoria, co que ha deu concertos con programas de música medieval e barroca por toda Galiza e España, participando nos actos relacionados co Día dás Letras Galegas de 1998 en Madrid, Lugo, A Coruña, Ourense e Pontevedra; actuando non Auditorio de Galicia de Santiago de Compostela cun programa de música de H. Purcell, asi como en Madrid, Galiza e Valladolid con programas de arias de J.S.Bach e G.F. Händel, non ano 2005.
Con este grupo participou nos Festivais de Música de Bolzano e Martinengho (Italia) en Setembro de 1.999, continuando ata hoxe dando concertos con diferentes programas e estilos.
Participou tamén non Día dá Música celebrado non Círculo de Belas Artes de Madrid, en Xuño de 2002, interpretando obras de I. Stravinski e J. Offenbach.
Co grupo Rosa Antiga e baixo a dirección de Bruno Forst, cantou ás Leccios de Tenebras e Miserere de M.R. Delalande. Dende 2006 colabora con ou pianista Juan A. Álvarez Parello non Real Conseravatorio de Madrid.
Lino Braxe |
Borgiana
Desfiladeiro das bestas
A Patera
Retiro
O desenterro dos símbolos
O importante é amar
O clube dos poetas mortos
Negra sombra
Como o vento
Paula
Tango
Galicia…
Lino Braxe Voz e textos
Miguel Ladron de Guevara Guitarra e voz
Xosé Luis Saqués Percusión
Rómulo Sanjurjo Acordeón
Ave do paraíso, ¿por qué laias?
X. Seoane
A Caricia da Serpe comezou a súa andadura polo ano 1998. Nesta xa longa carreira de éxitos leva dados cerca de 200 concertos nos que Lino, Miguelón, Rómulo e Saqués seguen “acariciando os oidos e mordendo conciencias”. A Caricia é unha formación multidisciplinar; mentres que Saqués viña do eido do rock e a música medieval; Miguelón ofrece a imaxen máis popular (participou en grupos de flamenco, fados e é músico, con moi boa reputación, de orquesta. Pola súa parte, Lino Braxe é imposible clasificalo nun estilo ou nun traballo concreto. Poeta, actor e director de teatro, columnista de prensa, colaborador de radio e TV,... os seus inicios (cousa pouco corrente) estiveron na ópera. O cuarto "caricia da serpe" (o último en chegar á formación, no ano 2000), Rómulo Sanjurjo, mostrou ata hai ben pouco as súas habilidades bravús no grupo que comezou esta tendencia, Os Diplomáticos de Monte Alto, ainda que segue noutros proxectos máis rockeros con Miguel Hernández (Siniestro Total) en Transportes Hernández y Fernández.
Por iso é imposible encasillar a música deste singular cuarteto. Realmente é poesía mesturada con cancións, literatura sonora, concerto poético,..... Hai un sentido radiofónico e teatral no seu espectáculo: historias, humor, música entran na batidora creativa para dar A Caricia da Serpe. Se trata, por momentos, de achegar a poesía ó gran público, sen renunc iar ó teatro na súa singularidade e ó refinado gusto musical pola diversidade. Cousa que agora se ven a chamar "música fusión". Sin embargo, A Caricia da Serpe é, verdadeiramente, un espectáculo, non un libro. E nese espectáculo tamén entran moitos universos musicais como a rumba, o rock, o tango, o rock and roll.
En A Caricia da Serpe hai tamén un arraigado concepto de grupo, como se se tratase dunha formación rockeira. E este estilo tan indefinible plásmase na súa ansia poética e na súa orixinalidade. Ainda que é imposible a catalogación formal do espectáculo, pódense ver en Friul (rexión de Italia) o estilo chamado Trastolóns no que as ansias libertarias misturanse co speach inglés (tan de moda agora nas nosas televisións nos chamados monólogos). Así é que A Caricia da Serpe ten algo tamén da xeración beat, de Lou Reed, de Cage,...
Francisco Luengo |
Nació en La Coruña. Desde el año 1979 se dedicó al estudio de la interpretacióncon instrumentos y técnicas originales de los diversos estilos musicalesanteriores al siglo XIX. Comenzó en 1981 el aprendizaje de viola da gambabajo la dirección de José Vázquez, profesor de dicho instrumento en losconservatorios de Viena, y Wintertur, ingresando en 1988 en la "Höchschulefür Musik" de Viena.
Funda con Fernando López Pan y Miro Moréira y dirige desde su creación“CAPELA COMPOSTELANA”, grupo dedicado a la interpretación de la músicarenacentista y barroca, que presta especial atención a la recuperación ydifusión de la música española de este periodo. En este terreno CapelaCompostelana ha publicado dos discos compactos, dedicados íntegramente ala obra de JOSÉ DE VAQUEDANO (1642-1711), uno de los principalescompositores españoles del siglo XVII, que fue "maestro de capilla" de laCatedral de Santiago de Compostela.
En el año 2000 funda y dirige el grupo MALANDANÇA dedicado a lainterpretación de la música medieval, con instrumentos originales, fruto desu labor como investigador y constructor en el terreno de la OrganologíaMedieval Europea, habiendo desarrollado una intensa labor en publicaciones,("El Pórtico de la Gloria, Música, Arte y Pensamiento", editado porCuadernos de Música en Compostela, "Los Instrumentos del Pórtico de laGloria", editado por la Fundación Barrié de la Maza, “Instruments à archetdans le nord-ouest de la péninsule Ibérique” , Instruments à cordes duMoyen Age, CERIMM, Fondation Royaumont, editado por Créaphis)conferencias y exposiciones .
Con MALANDANÇA ha grabado “Unha noite na corte do Rei Afonso” ed. ClaveRecords.
En el año 2004 transcribe, coordina y dirige el estreno mundial del dramalitúrgico “Ordo Prophetarum”, (s. XII) editado posteriormente en DVD. El“Ordo Prophetaum” se representa desde entonces cada año, la noche del 30de Diciembre en la Catedral de Santiago de Compostela.Fue uno de los seis constructores escogidos para participar en elproyecto de reconstrucción de los instrumentos del Pórtico de la Gloria,patrocinado por la Fundación Barrié de la Maza, desarrollado entre losaños 89-92. Formó parte, asimismo, en el equipo de especialistas del"Proyecto de reconstrucción de los instrumentos del Palacio de Xelmirez"emprendido por la Excma. Diputación Provincial de Lugo en el periodo 93-94.
Además de su actividad pedagógica como profesor de viola da gamba, haparticipado en diversos cursos dedicados al mundo de la organología y lareconstrucción de instrumentos antiguos, como profesor y conferenciante,principalmente en diversas sesiones en Francia y España de la Asociación St.Jean d‘Angely, y “Rencontres a Royaumont”.
Desde el año 2000 es profesor de viola da gamba en el curso “CAMINO DESANTIAGO, CÁNTICOS, CANTIGAS Y CANTOS” que organiza la Universidad deSantiago de Compostela, dedicado a la interpretación de la música barroca.
Águeda Matute |
Su actividad se desarrolla en el ámbito de la pedagogía musical, con un enfoque destacado hacia la voz y el movimiento. Formada en Madrid como músico y maestra, realizó sus estudios de pedagogía musical en Conservatorio Superior de Música de Madrid, con Elisa Roche, y en el Orff-Institut de Salzburgo.
Dirige los coros "Amapola" y "Libélula", con Judit Faller, en la Escuela Municipal de Música de Tres Cantos (Madrid); colabora con el grupo vocal "La Trova" y hace música medieval, renacentista y barroca con Ars Combinatoria.
Pablo Mielgo |
Pablo Mielgo nace en Madrid en 1976. Realiza estudios musicais de piano e dirección de orquestra cos mestres Mª Teresa Fuster, Almudena Cano, Joan Havill, Peter Bithell, Alan Hazeldine e Galina Egyazarova, no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid, Guildhall School of Music and Drama e a Escola Superior de Música Raíña Sofia de Madrid. Recibiu clases maxistrais de personalidades como Leon Fleisher, Dominic Merlet, Maria Curcio, Cuarteto Takas, Sir Andrew Davis, Josep Pons, e tomado contacto cos mestres Sir Colin Davis, Claudio Abbado, Daniel Barenboim e Jesús López Cobos. Obtivo recoñecementos da Comunidade Europea, a Guildhall School of Music, Comunidade de Madrid, Fundación Isaac Albéniz, A.I.E (Artistas, Intérpretes e Executantes), Xuventudes Musicais de Madrid e o Ministerio de Cultura Español,además de obter o apoio de numerosos patrocinadores no desenvolvemento dos seus proxectos.
É director artístico e fundador do proxecto orquestral BandArt, creado no ano 2002, que está formado por principais profesionais orquestrais das primeiras formacións nacionais e europeas, baixo a presidencia do mestre Sir Colin Davis e co co liderado musical de Gordan Nikolic, principal concertino da Orquestra Sinfónica de Londres. Contou con importantes solistas e directores, e nesta tempada presenta nomes como Bárbara Hendricks, coa que preparan un CD para o próximo outono. Completando o proxecto BandArt, en Xullo de 2007 se en pon en marcha unha dobre academia orquestral e vogal que reunirá principais estudantes de prestixiosas institucións académicas superiores internacionais. A programación da Academia arranca cunha homenaxe a Almudena Cano, cos cinco concertos de piano de Beethoven, e coa montaxe do Orfeo de Monteverdi. Dende o ano 2003 BandArt é a formación residente do Festival Internacional de Música de Lucena.
É directora artística do Proxecto Presjovem "Cidade de Lucena", proxecto que nace en 1991 e os principais eventos do cal son a Escola e Festival Internacional de Música. Dentro deste, crea no ano 2003 a Orquestra Presjovem, sendo dende entón a súa directora titular. Na actualidade, este proxecto pedagóxico é considerado un dos máis prestixiosos neste país, contribuíndo á formación musical de máis un millar de novos músicos españois. Neste momento estase a constituír a Fundación para as Ensinanzas Artísticas, entidade pública que será a promotora da posta en marcha da primeira Academia Española de Ensinanzas Escénicas, centro de alto rendemento para novos españois nas especialidades de música, danza e teatro.
É director artístico da Fundación SaludArte, organización sen fins de lucro con sedes en Miami e Madrid, o principal fin do cal é o desenvolvemento de programas de capacitación a través das artes de sectores sociais marxinados tanto en España coma en Latinoamérica, sempre coa infancia e a xuventude como prioridade.
este ano é director artístico do Festival "Artes No Camiño", festival de artes escénicas que se celebra estivalmente no Camiño de Santiago, no que pon en marcha dende esta tempada a Nova Orquesta Galega Dás Artes onde reunirá principais novos dos conservatorios galegos. Realizou concertos en principais salas de España, así como en Inglaterra, Portugal, Alemaña e EEUU. Gravou en varias ocasións para a Radio Televisión Española. Dende este ano é membro do club rotario.
Antonio Ortiz |
Nacido en 1980 en Campillos (Málaga), realizou estudios de piano cos mestres Sergio Montero, José Felipe Díaz, Dimitri Bashkirov, Claudio Martínez Mehner, Ramzi Yassa, Mª Françoise Buquet e Josep Mª Colom, no Conservatorio Superior de Música de Málaga, Escola Superior de Música "Reina Sofía" de Madrid, L 'Ecole Normale de musique "Alfred Cortot" de Paris e na Aula de Música da Universidade de Alcalá de Henares.
Recibiu clases maxistrais de Almudena Cano, Ana Seixo, Boris Berman, Andrej Jasinski, Ferenc Rados, Leon Fleisher, Elisso Virsaladze, Vitali Margulis, Bruno Canino, Ralph Gottoni, entre outros. Participou en diferentes edicións da Escola de Verán para Novos Músicos "Cidade de Lucena" e no "Encontro de Música e Academia de Santander 2002".
Na súa traxectoria profesional obtén primeiros premios nos Concursos Nacionais e Internacionais "Marisa Montiel", "Cidade de Albacete", "Cidade da Linea", "Manuel de Falla, "Ciutat de Carlet, "José Roca""Ciutat de Mallorca" e "Cidade de Moguer-Primitivo Lázaro". En decembro de 2005 obtén o Premio ao Mellor Pianista Español no Concurso de Interpretación Musical da Deputación de Valladolid "Frechilla-Zuloaga". Foi bolseiro do Ministerio de Cultura, Xunta de Andalucía, Fundación Albéniz, Xuventudes Musicais de Madrid, A.I.E. e Heidi Wolf.
Colaborou como solista coa Orquestra de Cámara Andrés Segovia, Orquestra Sinfónica Provincial de Málaga, Orquestra de Cámara da Escola Superior de Música "Reina Sofía" de Madrid e Orquestra Presjovem "Cidade de Lucena" baixo a dirección de J. Judd, F. Kajima, F. de Galvez e P. Mielgo.
Entre as súas numerosas actuacións destacan os concertos ofrecidos no Auditorio Nacional de Música de Madrid, Auditorio da Caixa de Terrasa, Auditorio "Manuel de Falla de Granada, Fundación "Juan March" de Madrid, Pazo de Festivais de Cantabria, Real Academia de Belas Artes de San Fernando, Colexio de España de París, Teatro Cervantes de Málaga, Gran Teatro de Córdoba, Festival de Primavera de Sevilla, Festival Millenium de Gijón, Festival Internacional de Lucena e Festival de piano "Rafael Orozco" de Córdoba.
Efectúa diferentes gravacións para TVE e Radio Clásica de RNE, tanto en directo como nos seus estudios centrais, editando recentemente un CD con obras de Debussy, Ravel, Albéniz, Bártok e Prokofiev ao obter o Premio de Interpretación Musical "Amigos do Colexio de España de París". Na actualidade desenvolve o seu labor docente como profesor de piano no Conservatorio Profesional de Música de Amaniel en Madrid.
Gracias a la labor común en la “Orchestra Mozart” y en la “Gustav Mahler Jugendorchester” (GMJO), fundadas y dirigidas ambas por el prestigioso maestro Claudio Abbado, Mattia Petrilli (flauta), Friederike Hulman (oboe), Darío Mariño Varela (clarinete), Giuseppe Russo (trompa) y Luca Franceschelli (fagot) crean en el 2005 el “Quintetto Papageno”, debutando en el Festival de Bologna.
Provenientes de las más sobresalientes academias musicales europeas, los miembros del Quinteto Papageno demuestran, a pesar de su juventud, experiencia en importantes orquestas referencia en el panorama mundial. La idea del Ensemble, que nace como un Quinteto de viento, puede ampliarse no obstante a formaciones más extensas, dependiendo del programa a interpretar, prestando especial atención a las obras del Novecento y creaciones contemporáneas.
Sergio Pazos |
Comezou nos anos 80 coas compañías teatrais Caritel e CDG. A principios dos 90, empeza a aparecer en distintas series nacionais. O seu grande salto á fama prodúcese ao converterse nun dos reporteiros do programa de televisión Caiga quien caiga, baixo a condución de El Gran Wyoming. Participou en distintas longametraxes, obras teatrais e mesmo nun reality show televisivo. Sergio é ademais colaborador dun magazine vespertino.
W. A. Mozart(1756-1791)Sinfonía Concertante para viento en Mi bemol mayor KV. 297 b Allegro Requiem en Re menor KV. 626 |
David Bryson Quiggle |
Washington, 1968
David Quiggle graduado con distinción en el Conservatorio de Música de New England (Boston) en 1992. Allí estudio viola y viola d'amore con Walter Trampler, musica de cámara con Louis Krasner y Eugene Lehner.
En 1992 se trasladó a España, donde fue viola principal de la Orquesta Sinfonica de Galicia hasta 1995.
De 1995 a 1999, fue viola solista y director instrumental del Taller Instrumental del Centro Gallego de Arte Contemporaneo, en Santiago de Compostela, proyecto dedicatedo toa la promoción de nueva musica. Durante esos años David Quiggle interpretó y estrenó un gran número de obras nuevas, colaborando en Santiago con compositores como Gerard Grisey, Tristan Murail, Salvatore Sciarrino, Magnus Lindberg, y Francisco Guerrero. También organizó y participató en festivales/expositiones dedicadas a los clásicos del siglo XX, a la musica de Luigi Nono, a la historia de la music electronica, a la Musica y Naturaleza, etc..
En 1999 David Quiggle se unió al Cuarteto Casals, con el cual ganó los primeros premios en el 2000 London International String Quartet Competition y el Hamburg Brahms Society's 2002 quartet competition. Hizo giras a través de Europa y America, participando en festivales de Londres, Schleswig-Holstein, Luberon, Bath, Fane, Hannover Musiktagen, Festival Mozart de La Coruña, Citta di Castello, Schubertiada de Barcelona, y Liceo de Camara de Madrid, entre otros. Los conciertos del Cuarteto Casals han sido emitidos por la BBC, NDR, WDR, RAI, Radio France, y Radio Television Española. Con dicho cuarteto asistió a cursos impartidos por Walter Levin y Rainer Schmidt, y también completó el programa de su tercer año de graduación con el Cuarteto Alban Berg en el Musikhochschule en Colonia.
Como solista de concierto, ha colaborado con directores como Pierre Andre Valade, Gunther Schuller, Douglas Boyd, Cristoph Eberle, Barry Sargent, Jose Ramon Encinar, y Edmon Colomer, interpretando conciertos de Bach, Mozart y Hindemith hasta Bartok, Fedele y Rozhinsky. En años recientes ha dado recitales en el Guggenheim de New York, the American Academy en Rome, en festivales de música contemporánea en Lisboa, Oporto, Granada y Barcelona, Universidades de Cleveland y Buffalo, y el Festival International de Piano en Lucena, Spaña. Numerosos de sus conciertos han sido grabados y emitidos por Radio Nacional de España.
Es invitado asiduo como viola principal por la Orquesta Sinfónica de Galicia, Orquesta Ciudad de Granada, Orquesta Sinfónica de Tenerife, Orquesta de Euskadi, Orquesta de Cadaqués y la Orquesta Sinfónica de la Radio Televisión Española. Actualmente es viola solista del Spaniard Orquesta de Cámara Española y el Ensemble Español, e invitado principal del OSRTV.
En lo diez últilmos años, David Quiggle ha tocado viola and musica de cámara en la JONDE. También en las jóvenes orquestas de Cataluña, Islas Canarias, Salamanca, Comunidad de Madrid, y Galicia. Desde 1993-95 fue director del programa joven de la Orquesta Sinfonica de Galicia. Entre 1995 y 1999, en el Centro de Arte Contemporaneo de Galicia, diseñó e interpretó durante cursos de tres días para universitarios y estudiantes de conservatorio música del siglo XX. Tocó viola y musica de cámara en las ocho últimas ediciones de la Escuela de Verano para jóvenes músicos de Lucena, Córdoba.
Actualmente es profesor de viola en el Conservatorio de San Sebastian -Musikene-, y profesor asistente de musica de cámara en la Escuela Reina Sofia en Madrid.
Sus grabaciones incluyen los cuartetos completos de Arriaga con la Camerata Boccherini, en Naxos, y el segundo cuarteto de cuerda (Morphing) de Christian Lauba, con el Cuarteto Casal, en Accord.
Raúl Prieto |
| www.raulprieto.net |
Raúl Prieto Ramírez é segundo a crítica: "Un organista brillante" [J. M. Morate, El Norte de Castilla]; "demostrou ser un organista versátil, capaz de darlle unha personalidade definida a cada interpretación, pertenza aos séculos XVI ou XVII, ou sexa do século XXI. Un intérprete que realizou, polo xeral, versións comunicativas dunha marcada musicalidade e unha articulación nítida" [A. Achucarro, El Mundo,]; "... evidenciou gran fluidez e claridade de dixitación, dominio do pedal e do ritmo, matización de volume e expresividade, e global adecuación de rexistros" [V.M. Mahón]
Raúl Prieto Ramírez estudaba filosofía na Universidade de Salamanca cando descubriu as teorías estéticas do gran director de orquestra Sergiu Celibidache. Profundamente abraiado por estas teorías, tomou a determinación de dedicarlle a súa vida á música, e o órgano pareceulle o instrumento solista que máis posibilidades lle ofrecía para desenvolvelas e darlles vida. A forza da súa convicción levouno a realizar uns brillantes estudio de órgano que lle permitiron tras só catro anos, cando tiña vinte, gañar o Concurso Nacional de Xuventudes Musicais de España, comezando así unha intensa actividade de concertos polo seu país. Aos vinte e un seleccionárono para representar a España no Concurso Europeo. E aos vinte e dous volvérono premiar no Nacional de órgano e quedou semifinalista no Concurso Internacional de Dublín, cun límite de idade 35 anos. Como resultado das súas aparicións en público, varios importantes festivais e salas de concerto abríronlle as súas portas. O "Festival Internacional de Música e Danza" de Granada, o ciclo da "Fundación Focus-Avengoa" de Sevilla (concerto que foi retransmitido por Radio 2 Clásica) ou o ciclo "O órgano no camiño" de Castela e León, son algúns dos festivais que invitaron a Raúl Prieto a tocar. O auditorio Alfredo Kraus das Palmas, auditorio Manuel de Falla de Granada, auditorio Cristóbal Morales de Sevilla, o auditorio Nacional de Madrid ou a gran sala de Ópera de Ljublijana, ademais das Catedrais de Astorga, Ciutadella, Tui ou Barcelona, son algúns dos prestixiosos lugares onde Raúl obtivo un éxito de crítica.
Raúl Prieto Ramírez licénciase na Escola Superior de Música de Cataluña gañando os premios fin de carreira con dúas matrículas de honra (proxecto final, baixo a dirección de Luca Chiantote, e órgano) cun exitoso concerto público que a crítica cualificou como "o mellor concerto en anos" (Cugat Comas, Mataró Noticias); ademais de gañar en competición entre os estudantes a substanciosa bolsa Anna Rese. Pero recibe a súa principal influencia de Leonid Sintsev, catedrático do Conservatorio Rimsky-Korsakov de San Petersburgo, e Jordi Mora, director de orquestra, alumno de Sergiu Celibidache. Actualmente, cunha bolsa do goberno alemán, estase especializando con Ludger Lohmann na Musikhochschule de Stuttgart.
Traballou os principais estilos e repertorios con profesores representativos como Lorenzo Ghielmi, Jan Willem Jansen, Lionel Rogg, Wolfgang Ruebsan, Eric Lebrun, Zsigmond Szathmáry, L.F.Tagliavini, Guy Bovet ou Marie Claire Alain, entre outros...
O seu amplo repertorio abrangue as obras máis representativas para órgano de todas as épocas e estilos fuxindo de áridas especializacións. Actualmente exerce unha intensa actividade como asesor técnico en diversos proxectos de restauración e construción de órganos novos en centros como a Catedral de Plasencia, entre outros. É organista titular por oposición da Basílica da Mercé de Barcelona (patroa da cidade) e da Basílica de Santa María de Mataró (un dos órganos máis grande de España).
Rubén Pérez Elvira |
Nace en Plasencia (Cáceres) en 1983. comienza sus estudios musicales en el Seminario Diocesano de esta ciudad.
Inicia los estudios de órgano con el catedrático Miguel Bernal Ripoll en el Conservatorio Hermanos Berzosa de Cáceres.
Más tarde continuará estudiando con Raúl del Toro Sola en el Conservatorio Profesional de Salamanca. A partir de 2005 comenzaría a recibir clase del organista Bruno Forst en Valladolid.
Ha asistido a cursos de música antigua y órgano con Adolfo G. Viejo, Miguel Bernal, Lucía Riaño, J. A. González del Valle, Jacques Ogg, Raúl Prieto, Jan Willem Jansen. Asiste con frecuencia a la Academia de Música Antigua de la Universidad de Salamanca.
Participó en el III y V Ciclo de Conciertos en Órganos Históricos de Valladolid. Ha actuado en el ciclo Sábados Musicais Na Capela Das Ánimas de Santiago de Compostela.
Es integrante de los ensambles "La Spagna" y "Trovadores de las Cuatro Provinzias".
Tiene publicado en Ars et Sapientia, junto con el profesor Juan Manuel R. Berrocoso: "El órgano del Convento de San Vicente Ferrer".
Es organista en Nª Sª del Monte Carmelo de Salamanca y en la S.I. Catedral de Plasencia. En esta ciudad colabora asiduamente con el coro Laetare y coro del conservatorio García Matos.
Actualmente compagina la licenciatura en Psicología, en la Universidad de Salamanca, con los estudios de viola da gamba, clave y órgano con Javier Aguirre, Alfonso S. Alegre y Mª Jesús G. González en el conservatorio de Salamanca.
Sabine Garrone |
Nacida en Francia, Sabine Garrone se ha graduado recientemente en la Flanders Operastudio de Gante (Bélgica). Previamente estudió con Laura Sarti en el Ghildhall School of Music & Drama de Londres.
Desde el año 2000 ha sido becada por el "Mécénat Musical de la Société Genérale" (Mecenazgo Musical de la Sociedad General) y ganó el premio Gabriel Fauré – Déodat de Séverac en 2005 en el Concurso Internacional de Melodía Francesa de Toulouse (Francia).
La pasada primavera debutó con la Orquesta Filarmónica de Lieja, cantando "Pie Jesu" del Réquiem de Duruflé dirigida por Pascal Rophé. Cantó la Misa en La menor de Bach en Montpellier y la crítica escribió: "Sabine Garrone es deliciosa y convincente. Posee una bonita voz dúctil y que hace expresiva cada palabra." Previamente cantó el Réquiem de Mozart con la Orquesta Sinfónica de Flanders dirigida por David Angus, Nancy (Albert Herring, Britten), en la Ópera de Flanders (una producción de la Operastudio de Flanders), La Hermana Matilde (los diálogos de las Carmelitas, Poulenc) bajo la dirección de Michael Plasson en Toulouse y Una Mujer Israelita (Esther Moreau) en Roma. Durante sus estudios en el Ghildhall School of Music & Drama de Londres y la Flanders Operastudio de Gante (Bélgica), sus papeles incluyen La Cenicienta de Massenet, Dorabella (Cosi fan Tutte), Querubín de la Noche de Figaro, Stephano de Romeo y Julieta, Gounot y Bertarido de Rodelinda de Haendel. Debutó reciente en el Festival de Glyndebourne como Rosina en Betrothal en un monasterio por Prokofiev y fue Ruggiero ( Alcina de Haendel) en el proyecto Jerwood Glyndebourne.
Canta regularmente con el Coro de cámara ‘Los elefantes’ bajo Joël Suhubiette, y ha trabajado con ensembles profesionales bajo la dirección de Phillippe Herreweghe y Hervé Niquet. Además, ella realiza recitales en Francia como en el extranjero, y ha participado en las clases magistrales con William Christie, Graham Johnson e Ian Burnside, beneficiándose de las enseñanzas de Rudolf Piernay.
Sabine y ‘Los elefantes’ ha grabado un CD que recibió el premio Diapason de oro.
Debutará en la Monnaie en Bruselas en una creación de Benoît Mernier y en el Duo Dijon en el papel de Suzuki en Madame Butterfly de Puccini en el año 2007.
Sarabela Teatro |
Slide Brass Quartet |
| www.sb4.org |
Slide Brass Quartet SB4 creouse o ano 2004 co obxectivo de ascender e divulgar o trombón e a súa literatura camerística. As súas compoñentes son estudantes avanzadas da Escola Superior de Música de Catalunya (ESMuC) cos profesores Ricardo Caseiro e Raúl García (profesores da Orquestra Simfònica de Barcelona i Nacional de Catalunya).
Realizaron, ademais, numerosos cursos e masterclasses con prestixiosos trombonistas e pedagogos como Christian Lindberg, Joe Alessi, Michel Becquet, Jörgen Van Rijen, Stephane Loyer, Mel Culbertson, Peter Gallaun, Sergio Finca, Jonas Bylund, Spanish Brass Luur Metalls...
Malia a súa xuventude teñen unha grande experiencia tanto en orquestras sinfónicas coma en bandas, grupos de cámara ou big bands.
Colaboraron coa Orquestra Simfònica de Barcelona i Nacional de Catalunya, a Orquestra Simfònica del Vallès, a Orquestra Simfònica del Gran Teatre do Liceu, a Orquestra Nacional Clàssica d 'Andorra, Big Band de Badalona e a Big Band Jazz Cava Terrassa, entre outras...
O seu repertorio abrangue dende a Idade Media ata a música dos nosos días, sen deixar de lado o jazz, o gospel, etc... Entre as súas actuacións cabe destacar a estrea no ano 2004, xunto á Escolania de Montserrat, da obra electroacústica La Sal de la Terra de Andrés Lewin-Richter (espectáculo Rèquiem Impossible per Salvador Dalí). No 2005 levaron a cabo a estrea en Europa da obra para cuarteto de trombóns e computadora (HO)2C6H3-CHOH-CH2NHCH3 (Adrenaline) xunto co seu compositor, William Kleinssasser, no marco do International Computer Music Conference (ICMC).
Durante o 2006 ofreceron concertos no ciclo XI Concerts de Primavera de la Universidad de Barcelona, no 25º aniversario do Conservatori Professional de Música de Badalona, no Institut d ' Estudis Ilerdencs (Cambra a l 'IEI) e no Ateneu Barcelonés (Nous Valors, Joves & clàssica). Durante este ano foron, ademais, seleccionados para os Circuítos de Música INJUVE 2006 (organizados polo Instituto Nacional da Xuventude) cos que realizaron concertos en Segovia, Coca e Madrid (Auditorio Conde Duque e Círculo de Belas Artes)…
OS seus próximos aparicións inclúen concertos en Badalona (Nits d 'Estiu), Benidorm (Organizado polo Concello de Benidorm) e Perpignan (Ciclo de Concertos Campler del Conservatoire Régional de Perpignan).
Trío Morelia |
| http://www.triomorelia.com, info@triomorelia.com |
Ludwig E. Carrasco C. violín
Irene A. Carrasco C. cello
Laura A. Carrasco C. piano
Cada vez más, el Trío Morelia es considerado como uno de los grupos de cámara más interesantes y brillantes de México debido a su intensa y destacada actividad de conciertos dentro y fuera del país.
Desde su fundación, en el año de 1987, el Trío se ha presentado en la mayor parte de la República Mexicana, así como en los EEUU (California, Florida, Maryland, New York, North Carolina, Texas, Virginia, Washington DC, y West Virginia), Alemania, España, Italia, Japón, y Liechtenstein, en prestigiosos festivales, series, y salas de conciertos de estos países. Algunas de sus más sobresalientes actuaciones incluyen las efectuadas en la Pinacoteca Virreinal (México, D.F.), la Sala Ponce del Palacio de Bellas Artes (México, D.F.), la Corcoran Gallery of Art (Washington, D.C.), los Institutos Culturales Mexicanos de San Antonio y Washington, D.C. (EUA), y el Shizuoka Culture Hall (Japón).
Los miembros del Trío comenzaron sus estudios musicales en la ciudad de Morelia, prosiguiéndolos en la Ciudad de México y en los Estados Unidos de Norteamérica (Shenandoah University en Virginia, North Carolina School of the Arts en Carolina del Norte, Temple University en Pensilvania, y Eastman School of Music en Nueva York). A lo largo de su carrera como grupo han recibido consejos de personalidades como: Malcolm Bilson, Trio di Trieste, Hannfried Lucke, Richard Luby, Susan Foster, James Dunham, Christel Thielmann, Julian Trycinsky, Kristof Smietana, Yves Savary, Margery Hwang, Jaroslav Stetina, Gayane Mndoyan, Lynn Blakeslee, Jean Barr, e Ingolf Turban.
Colectivamente han sido miembros de diversas instituciones musicales importantes en México, incluyendo: Sinfónica “Carlos Chávez”, Sinfónica de Michoacán, Sinfónica de los Festivales Internacionales de Música de Morelia, y Recitalistas de la Casa de la Cultura, además de ser miembros fundadores de la Camerata de Michoacán. Han recibido apoyos de instituciones tales como: Fondo Nacional para la Cultura y las Artes de México (FONCA), Fondo Estatal para la Cultura y las Artes de Michoacán (FOESCAM), Fondazione Accademia Musicale Chigiana, Ernst von Siemens Musikstiftung, Universidad Michoacana, Fulbright Foundation, y el Semans Arts Fund.
Además de haber sido ganadores del concurso internacional “Bach-Handel Festival” en Virginia (EEUU) en las ediciones 1997 y 1998, recibieron en 1997 el Premio Génesis (Michoacán, México) en el área de Música por su sobresaliente carrera; así mismo en el 2003 les fueron otorgados tres Premios Emma Contestabile de la Fondazione Academia Musicale Chigiana. En el 2005 fueron ganadores del Concurso de Intérpretes del Festival Internacional de Música Contemporánea de Michoacán. Como trío solista se han presentado con la Orquesta de Cámara de la Universidad Michoacana, el NCSA Percussion Ensemble, la Orquesta Sinfónica de Michoacán, la Orquesta Sinfónica de Aguascalientes, y la Orquesta Sinfónica de Yucatán con conciertos de Beethoven, Bunch, Ferrero, Rheinberger, y Vivaldi.
El Trío Morelia se ha presentado en innumerables ocasiones para la radio y televisión, tanto estatal como nacional en México y los EEUU, así como para el Servicio de Televisión Alemana y el Japan Network. Además, en 1991 la Cámara de Comercio de Michoacán produjo su grabación de Valses Mexicanos, la cual fue agotada a escasos meses de su presentación.
Dada su dedicación pedagógica los miembros del Trío, además de haber dado múltiples series de conciertos didácticos y benéficos, han sido maestros del programa nacional “Orquestas y Coros Juveniles de México”, de los Talleres Instrumentales de la Casa de la Cultura y del Conservatorio de la Rosas de Morelia, además de haber impartido numerosos cursos y clases maestras de instrumento y música de cámara como los realizados en el Shenandoah University Performing Arts Sessions (donde fungieron como Grupo de Cámara Residente en los veranos de 1998 y 1999), Escuela de Música de Aguascalientes (2003), y la Escuela Superior de Artes de Yucatán (Grupo en Residencia en Septiembre del 2006).
Como resultado de su compromiso por presentar música mexicana y contemporánea en sus conciertos, además de haber realizado estrenos musicales tanto en México como en el extranjero, varios compositores han escrito obras dedicadas a este Trío. Entre los músicos con los que el Trío Morelia ha colaborado en sus presentaciones destacan los percusionistas John Beck y William Sykes, los clarinetistas Jun Tang e Ismael Sánchez, el barítono Ricardo Santín, la soprano Amelia Sierra, la flautista Tatiana Johanning, y el organista Dr. Steven Cooksey.
Para el período 2006-2007 son becarios del Fondo Estatal para la Cultura y las Artes de Michoacán. Con este apoyo crean su propia serie de conciertos titulada "Mozart y nuestro tiempo" donde se combina la obra completa para trío con piano de W. A. Mozart con importantes composiciones de los siglos XX y XXI, incluyendo diversos estrenos mundiales de obras dedicadas al Trío Morelia.
Así mismo, en Mayo del 2006 reciben un importante Förderpreis de la prestigiosa Fundación Ernst von Siemens de Alemania para desarrollar su proyecto "Diálogos con Latinoamérica" que incluye comisionar nuevo repertorio a distinguidos compositores de America Latina así como realizar giras de conciertos por más de trece países del continente americano y Europa.
* Estreno en España
Manuel Vilas |
Nace en Santiago de Compostela, onde inicia os seus estudios musicais. Estuda arpas antigas dos séculos XII a XVIII en Madrid, con Nuria Llopis e en Milán con Mara Galassi. Colaborou con numerosos grupos como Les Musiciens du Louvre, Al Ayre español, Capela de Ministrers, Ensemble Elyma, Camerata Iberia, etc., nos máis importantes festivais de España, Alemaña, Cuba, USA, Ecuador, Austria, Portugal, Suíza, Francia, Bolivia, Bélxica, Arxentina, Chile, Holanda, etc...Tamén realiza concertos como solista con programas centrados na música barroca española, americana e italiana, (concertos ofrecidos en Holanda, Chile, España, USA e Cuba), ademais de conferencias e cursos a través de diferentes países. Colaborou tanto como acompañante como solista en máis de 30 discos con diferentes grupos e discográficas. Participou en producións operísticas en París e Viena (L´incoronazione di Poppea, de Monteverdi), Madrid, Xenebra e México (A Púrpura da Rosa, de Torrejón e Velasco) e Munich, Vigo e San Sebastián (Orfeo de Monteverdi). Foi o primeiro arpista en ofrecer un curso de arpa barroca española en Estados Unidos e en Cuba. Actualmente está centrado nun ambicioso proxecto de recuperación de pezas vocais do barroco español interpretadas exclusivamente co acompañamento da arpa de dúas ordes, tal como se facía na época. Deste traballo proximamente sairán ao mercado 3 discos compactos.
Voces blancas "Cidade de León" |
Ten a súa orixe na antiga Schola Cantorum Catedral de León, fundada por D. Samuel Louro, coa finalidade de promover o canto coral dentro dunha dimensión educativa, cultural, musical, e humana. Todo isto foise transmitindo aos nenos leoneses que, ano tras ano vanse integrando nel.
O coro está conformado por nenos seleccionados de entre outros vinte coros infantís da cidade de León, que constitúen as Aulas Corais Municipais, ademais de vinte cantores adultos (contratenores, tenores e baixos).
Unha das principais funcións do coro é a de actuar como embaixador e representante da cidade en múltiples actos de carácter oficial e institucional.
son os programas que marcan a súa existencia, entre os que cabe destacar La Pasión segundo San Mateo, e as Cantatas BWV 8, 70, 114 e 180, de J. B. Bach, a ópera Carmen, de G. Bizet, a ópera infantil Brundibar, de H. Krassa, El pequeno desenfeluxador, de B. Britten, Requiem de G. Fauré, Stabat Mater de G. B. Pergolesi, Gloria, de F. Poulenc, Via Crucis, de F. Liszt, Missa Sancti Nicolai, de J. Haydn, Requiem, de W. A. Mozart, Carmina Burana, de C. Orff, etc. baixo a batuta de mestres como Odón Alonso, Luis Remartínez, ou Dorel Murgu.
na Escola Municipal de Música, Danza e Artes Escénicas de León, o seu director é David de la Calle Prieto.
Nace en León, e comeza a súa andaina aos sete anos como neno cantor na Schola Cantorum Catedral de León, cursando os seus estudios de frauta de pico no Conservatorio da devandita cidade. Posteriormente asiste en Londres ás clases de Pamela Thorby, e a cursos de especialización ofrecidos, entre outros, por Pedro Memelsdorff (frauta de pico); Rachel Brown e Marc Hantaï (frauta travesera barroca); Philip Pickett, Giovanni Antonini, Andrew Lawrence-King, Jordi Savall, e Cristopher Hogwood (Música de Cámara).
Colabora con diversos grupos especializados no campo da música antiga, e dirixe dende a súa fundación o Ensemble de Música Medieval ABENDMUSIk, co que participa en múltiples festivais de música antiga, e edita dous discos.
O seu interese pola música coral lévalle a tomar parte en numerosos cursos de dirección coral, técnica vocal, e canto (Mayte Oca, Adolfo Gutiérrez Vello, Bruno Aprea, Michael Noone, Marie Agnes Fauré, José Antonio Carril, Peter Philips, Andrew Carwood, etc.). Actualmente exerce como Coordinador de todas as Aulas Corais Municipais de León.
Juan Carlos Zahera |
Nado en Lugo, empeza os seus estudos de danza na Escola de Artes Coreográficas (A Coruña) onde recibe formación técnica de Danza Clásica, Danza Española (escola bolera) e Jazz-Modern.
No ano 1977 entra a formar parte do Ballet Gallego “Rey de Viana” sendo bailarín titular durante un período de catro anos, participando en todas as actuacións e xiras de ámbito nacional e internacional.
En 1982 entra da man de Carmen Roche, mestra do Ballet Nacional, na Escola Nacional de Danza en Madrid, no ano seguinte entra na Compañía de Danza de Luís Fuente e nela completa a súa formación clásica con Zelma Bustillo e o propio Luís Fuente, en danza contemporánea fórmase con Clive Thompson da Cía. de Alvein Alley de Nova Yorke.
No mes de outubro do mesmo ano, entra a formar parte do Ballet do Gran Teatro do Liceo de Barcelona e no ano 1985 é elevado á categoría de bailarín solista pola súa directora Asunción Aguadé. No devandito Teatro traballou ás ordes de personalidades da danza e do teatro tan importantes como: Lluis Pascual, Ivo Guerra, Pier Luigi Samaritani, Giuseppe de Tomasi (discípulo de Tatiana Paulova), Friedemann Steiner e José Luís Alonso. Así mesmo, traballa ás ordes de directores de orquestra de recoñecido prestixio como: Roberto Abbado, Armando Gatto, Romano Gandolfi e Manfred Ranín.
No ano 1986 compaxina a súa estadía no Gran Teatro do Liceo co Teatro Español (Madrid) para traballar na produción Bohemios, baixo a dirección de Miguel Narros e a coreografía do gran mestre José Granero.
No ano 1987 é cando crea na cidade de Lugo o seu propio Taller de Danza, levando un intenso labor pedagóxico e coreográfico, e é en 1990 xunto cos seus alumnos máis destacados que decide crear e presentar ao público o Ballet Cidade de Lugo.
No 1993, é chamado polo Centro Dramático Galego para coreografiar a obra O soño de Verán de W. Shakespeare, dirixida por Eduardo Alonso.
En 1995 obtén o Premio Nacional de Danza de Paraguay pola coreografía Pequenas princesas, o leva a dar múltiples representacións e cursos polo país.
En xuño de 1997 idea, dirixe e interpreta o espectáculo Danza na Muralla no que intercala elementos como a danza, teatro, poesía, imaxe, música, luz e fogo acadando un efecto impactante e ao mesmo tempo innovador. De novo volve a representar no mes de outubro, por mor da inauguración das festas patronais San Froilán 07, dando paso á creación dun Espazo Escénico na Muralla Romana de Lugo.
En decembro dese mesmo ano dirixe e interpreta o espectáculo A Música coa Imaxe e a Danza coa coreografía O Museo na Sala dos Mosaicos do Museo Provincial de Lugo, producido pola Universidade de Santiago de Compostela.
En maio de 1998 presentase de forma oficial o Espazo de Danza Universitario na Igrexa da Universidade de Santiago de Compostela. Dende aquela dirixe, coreografía e imparte cursos neste novo espazo de creación escénica dando orixe a un Laboratorio de Danza Contemporánea para a comunidade universitaria.
No ano 1998 concédeselle a distinción de “Lucense del Año” e tamén o de “Milagrosista del Año”.
Imparte e participa en numerosos simposios, congresos e xornadas tanto de danza como de investigación no movemento e a música.
Poderán participar no primeiro encontro da Nova Orquestra Galega das Artes, todos aqueles alumnos galegos nados despois do 1 de xaneiro de 1985, cun nivel instrumental equivalente ao grao medio ou superior nas seguintes especialidades:
Violin, viola, violonchelo, contrabaixo
Frauta, oboe, fagot, clarinete, trompa
Trompeta, trombón e tuba
Percusión
Realizarase unha preselección dentro dos conservatorios galegos. Este proceso levarase a cabo por parte da dirección dos centros. Os alumnos seleccionados realizarán unha segunda audición nos lugares e datas que a continuación se detallan.
2 de maio: Conserv. Profesional de Ourense
3 de maio: Conserv. Superior de Vigo
4 de maio: Conserv. Profesional de Santiago
5 de maio: Conserv. Superior da Coruña
7 de maio: Conserv. Profesional de Lugo
11 de xuño: 16h Conserv. Profesional de Lugo
12 de xuño: 11h Conserv. Superior de Vigo
13 de xuño: 17h Conserv. Superior da Coruña
Composición definitiva da orquestra
O alumno deberá interpretar:
NOVA ORQUESTRA GALEGA DAS ARTES
Solista: David Fernández, Trompa
Coro: Ars Combinatoria
Director: Pablo Mielgo
Os alumnos seleccionados para este encontro de presentación da Nova Orquestra Galega das Artes, serán tamén membros desta formación para as actividades que se realicen durante a tempada 2007-2008. O próximo encontro terá lugar no mes de decembro de 2007.
Todos os alumnos seleccionados no proceso de audición, obterán unha bolsa completa para a súa participación no encontro.
Dirección Musical:
CANCO LÓPEZ e PABLO MIELGO
GORDAN NIKOLIC Violín
Encontro Maxistral, Concertino London Symphony, bandArt
ELSA FERRER Violín
Ars Combinatoria
DAVID QUIGGLE Viola
Musikene, bandArt
CARLOS G. AMIGO Violonchelo
Orquesta Real Filharmonía de Galicia, Ars Combinatoria
ALFONSO MORÁN Contrabaixo
Orquesta Real Filharmonía de Galicia, Ars Combinatoria
DAVID BALLESTEROS Violín e cordas
London Symphony Orchestra, bandArt
GUILLERMO SALCEDO Fagot
“Miró” Ensemble, Conservatorio Superior de Salamanca
Conservatorio Superior del Liceu, bandArt
DAVID FERNÁNDEZ Trompa
Orquesta del Palau de las Arts, Conservatorio Superior del Liceu
“Miró” Ensemble, bandArt
VICENTE ALBEROLA Clarinete y Maderas
Orquesta Sinfónica de Madrid
Ensemble Madrid-Valencia, bandArt
PEDRO CASTAÑO Tuba y Metales
Conservatorio Superior de Zaragoza
Soundbrass Ensemble, bandArt
(membros da Academia bandArt)
LUDWIG CARRASCO Violín
CRISTINA RODRÍGUEZ Viola
MIRIAM GARCÍA FIDALGO Violonchelo
ANXO LEITAO Contrabaixo
ANDRÉ CEBRIÁN Frauta
DIMAS RUIZ Oboe
ANA SAN JUAN Clarinete
MARIO GALÁN Fagot
SCHEREZADE BORJA Trompa
As idades dos solicitantes estarán comprendidas entre os 18 e os 29 anos.
Valorarase o currículum e a orde de solicitude - inscrición.
O límite de prazas é de 10.
As alumnas e os alumnos que se apunten a este interesante encontro recibirán un obradoiro de teatro por parte do equipo docente de SARABELA TEATRO, en concreto, nesta ocasión, serán Suso Díaz e Fernando Dacosta, xunto co actor Sergio Pazos, orientado á posta en escena dunha pequena obra de teatro titulada "O viaxeiro", unha dramaturxia nova e contemporánea que xoga cos referentes do "Principiño" de Saint-Exupéry.
O obradoiro iníciase o 23 de xullo e remata o 5 de agosto cunha representación da obra que será levada a outros 2 lugares máis.
O obradorio é gratuíto así como a estancia e a manutención no albergue de SARRIA (Lugo) durante os días que dure o encontro.
Dirección:
ÁNXELES CUÑA
Profesorado:
FERNANDO DACOSTA
SUSO DÍAZ
Poderán participar na compañía Artes en Danza del Festival Artes No Camiño todos aqueles alumnos de Centros de danza, Conservatorios, Escolas y Aulas de Danza de Universidades existentes na comunidade galega, nados después del 1 de xaneiro de 1982.
Durante as datas que aquí se sinalan, realizaránse probas nos distintos centros galegos que abaixo se detallan.
Para aqueles alumnos que lles sea imposible súa participación en directo, poderán enviar cintas VHS o DVD, antes do 13 de Xuño
O alumno terá que facer unha audición na que interpretará unha improvisación libre(10 minutos aprox.),coa música que xe lles asigne previamente por parte da organización.
4 de xuño, de 11 a 14h: Santiago de Compostela (Cons. Prof. de Música)
8 de xuño, de 11 a 13h e de 17 a 20h: Vigo (Auditorio do MARCO - Museo de Arte Contemporáneo)
13 de xuño, de 11 a 14h e de 17 a 20h: Lugo (Cons. Prof. de Danza)
15 de xuño, de 11 a 13h e de 17 a 20h: A Coruña (Consv. Superior de Música)
29 de xuño, de 18 a 21h: Centro Coreográfico Galego
Calidades do movemento creativo: Cortado - ligado. Liviano - pesado. Lento - rápido. Mínimo - máximo. Rebote - péndulo.
Creatividad, improvisación e comunicación
Incentivar xogos de improvisación con os alumnos para determinar distintas ideas a ter en conta a hora de compoñer unha coreografía.
Composición coreográfica
Todos os alumnos seleccionados no proceso de audición, serán totalmente becados para a súa participación no encontro.
Podrán participar en este encuentro todos los niños gallegos entre 8 y 14 años.
La matrícula en los Talleres para niños es gratuita y conlleva la asistencia a todas las actividades que hay programadas.
Se respetará el orden de inscripción hasta completar las plazas disponibles.
En cuanto al instrumento se trabajarán dos modalidades:
Todos los días tendrán el tiempo repartido entre el instrumento y los diferentes talleres con una duración total de 4 a 4 horas y media al día.
Además, durante todo el curso tendrán lugar otras actividades artísticas complementarias y de ocio, y se programará la asistencia a diversos Actos del Festival (conciertos, recitales de poesía, actuaciones de danza, cuentacuentos, etc).
Todos los días habrá un tiempo dedicado al ensayo del acto de clausura, que tendra lugar en la Plaza de la Villa el dia 7 de Agosto dirigido por Chus Mondelo
Podrá inscribirse cualquier persona interesada sin límite de edad y de cualquier nacionalidad. La iInscripción es gratuita.
La inscripción se formalizará enviando el boletín de inscripción a la Asociación ArsactuS.
Teoría y práctica del canto monódico
Desde el s.VIII hasta el s.XVII
El canto gregoriano ha constituido la base musical de la liturgia de la iglesia occidental. Desde sus inicios en los que, tras suplantar a los repertorios preexistentes, se constituyó en verdadero protagonista del culto -no olvidemos que, ante todo, el canto gregoriano además de arte y ciencia es oración- se aseguró un papel preponderante en la historia de la música. Con la aparición de la polifonía, el canto gregoriano no desapareció. Allí se encontraba como base de las nuevas técnicas y como alternancia a las mismas: como cantus firmus de las primitivas polifonías y como canto llano en alternatim con las nuevas creaciones polifónicas. Estas prácticas aseguraban la solemnidad y la variedad, la inventiva y el respeto a la tradición del canto heredado de la Antigüedad: en el interior del canto polifónico siempre se encontraba la melodía gregoriana, a veces en estado puro, otras citada de manera más o menos completa... Incluso muchas composiciones polifónicas no se concebían sin que ambos tipos de interpretación formasen parte de la misma pieza, formando un todo indisociable que muchas veces la práctica actual, por desconocimiento, ha omitido.
En el presente curso se abordará el canto gregoriano desde esta doble vertiente:
Como integrante de la polifonía en alternatim se hablará de
El punto de partida para abordar estas dos vertientes lo constituye el canto de los salmos. La recitación de estos textos sagrados con unas fórmulas melódicas predeterminadas, constituyó la base del aprendizaje musical de todas las generaciones de músicos a través de la historia. Por ello, en la actualidad este mismo procedimiento es sorprendentemente eficaz para comprender cómo se transmitía el canto y cuáles eran las maneras de cantar en las capillas musicales de la época.
El desarrollo del curso será eminentemente práctico. El estudio de los neumas y de los sistemas melódicos del canto gregoriano se basará en la práctica continua con ejemplos escogidos que faciliten la comprensión y el aprendizaje de cada uno de los signos y de los modos, desde las primitivas sonoridades pertenecientes a la modalidad arcaica, hasta el octoechos y sus derivaciones posteriores.